prezydent Bydgoszczy w latach 1976-1982
Urodził się 10 grudnia 1929 r. w Jeżewie, pow. Świecie, po robotach przymusowych (1944 – 1945) w Niemczech czeladnik w zawodzie piekarz – cukiernik i praktykant księgowy. Po maturze odbył służbę wojskową (1949 – 1952).
W latach 1959–1963 sekretarz Prezydium MRN w Inowrocławiu, a następne 10 lat jego przewodniczący. W 1964 r. ukończył studia prawnicze na UMK w Toruniu, a 2 lata później na UAM w Poznaniu. Od 1973 r. w Bydgoszczy, gdzie przez 2 lata pełnił funkcję Przewodniczącego Prezydium MRN, a w latach 1976–1982 Prezydent Miasta. W czasie jego prezydentury budowano osiedla Fordon i Osowa Góra, powstały Akademia Muzyczna i Medyczna oraz nowe zakłady naukowe Akademii Techniczno-Rolniczej. Odbyły się imprezy kulturalne (Bydgoskie Impresje Muzyczne, Festiwal Młodzieżowych Orkiestr Dętych i Filmów Amatorskich) i sportowe (Spartakiada Młodzieży i Młodzieżowe Lekkoatletyczne Mistrzostwa Europy). Zmarł 28 stycznia 2006 r.
spoczywa na cmentarzu Nowofarnym, ul. Artyleryjska 10
Honorowy Obywatel Bydgoszczy, lekkoatletka
Urodziła się 19 października 1937 r. w Łodzi. Od 1960 r. w Bydgoszczy, gdzie związała się z klubem „Zawisza”. Najczęściej startowała w sprincie i w biegach przez płotki. Na olimpiadach w Rzymie i Tokio zdobyła 3 medale (złoty, srebrny i brązowy). Także medale zdobyła na mistrzostwach Europy (2 złote, 1 brązowy). 12-krotna mistrzyni Polski. Pobiła 18 rekordów kraju i świata. W 1996 r. Rada Miasta nadała jej tytuł Honorowego Obywatele Bydgoszczy. Zmarła 8 marca 2006 r.
17 października 2007 r. Teresa Ciepły została patronem Zespołu Szkół Nr 15 w Bydgoszczy.
spoczywa na cmentarzu Ewangelicko–Augsburskim, ul. Zaświat 2
prof. dr hab. nauk medycznych
Urodził się 2 kwietnia 1925 r. w Skale pod Ojcowem (woj. małopolskie). W 1954 r. ukończył studia lekarskie w Akademii Medycznej we Wrocławiu, doktoryzował się w 1965 r. W 1970 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1984 r., natomiast tytuł profesora zwyczajnego w 1992 r.
W 1975 r. został kierownikiem Katedry i Zakładu Radiologii i Diagnostyki Narządowej nowo powołanej bydgoskiej filii Akademii Medycznej w Gdańsku. Na tym stanowisku prof. Z. Boroń pozostał do 1995 r., kiedy przeszedł na emeryturę. Był współtwórcą i inicjatorem powołania Wydziału Elektroradiologii Bydgoskiego Medycznego Studium Zawodowego. Przez wiele lat był specjalistą wojewódzkim do spraw radiologii. Profesor Z. Boroń zmienił radiologię bydgoską, dbając nie tylko o macierzysty Zakład, ale o cały region. Organizował spotkania radiologów w ramach Polskiego Lekarskiego Towarzystwa Radiologicznego, umożliwiając podnoszenie kwalifikacji zawodowych. Równocześnie prof. Z. Boroń wprowadził w regionie mammografię (1977 r.), ERCP (1983r.), USG (1984 r.) i KT (1989 r.). W latach 80-tych profesor Z. Boroń zaangażował się w rozwój medycyny nuklearnej w Bydgoszczy, prowadząc wykłady z tej dziedziny dla studentów Akademii Medycznej, a Pracownia Medycyny Nuklearnej Katedry Endokrynologii i Diabetologii to w dużej mierze jego dzieło.
Z. Boroń opublikował ponad 160 prac samodzielnych i współautorskich. Ich tematyka dotyczyła radiodiagnostyki wrodzonych i nabytych zaburzeń układu moczowego, kostnego i przewodu pokarmowego. Zmian przeciążeniowych u sportowców wysokiego wyczynu i diagnostyki obrazowej (rtg, usg) w chorobach onkologicznych. Ważniejsze prace: Diagnostyka radiologiczna odpływów odpływów pecherzowo-moczowodowych u dzieci (praca habilit.) 1970; Podstawy diagnostyki ultradźwiękowej (podręcznik) – 1987; Zmiany przeciążeniowe u gimnastyków (współautor. – 1978), Chondrodysplasja punctata (współautor) – 1980; Overloading Changes in the Motor System Occurring in Elite Gymnasts (współautor) – 1985; Wyniki badań radiologicznych szkieletu Anny Wazówny oraz Władysława Laskonogiego – 1995. Prof. Z. Boroń brał udział w licznych międzynarodowych kongresach naukowych (Monachium 1990, Erlangen 1992, Norymberga 1992, Wiedeń 1993), gdzie wygłaszał referaty.
Prof. Z. Boroń był członkiem Polskiego Lekarskiego Towarzystwa Radiologicznego (przew. Komisji Rewizyjnej Zarządu Głównego, przewodniczącym Zarządu Oddziału i Sekcji Ultrasonografii Oddziału Pomorsko-Kujawskiego), Polskiego Towarzystwa Ultrasonograficznego (przew. Zarządu Oddziału Pomorsko-Kujawskiego), Europejskiego Towarzystwa Radiologów – Sekcji Ultrasonografii Ortopedycznej, Europejskiego Towarzystwa Federacji Ultrasonografii w Medycynie i Biologii, Polsko-Niemieckiego Towarzystwa Radiologów oraz Bydgoskiego Towarzystwa Naukowego (okresowo wiceprezes Zarządu). Wypromował 20 doktorów, zrecenzował 6 prac habilitacyjnych oraz dokonał oceny dorobku naukowego 3 kandydatów do tytułu profesora.
W latach osiemdziesiątych współpracował z Zakładami Fotochemicznymi „Foton” w Bydgoszczy nad opracowaniem i wdrożeniem do produkcji błon i odczynników rtg. Od wielu lat był specjalistą wojewódzkim ds. radiologii na woj. bydgoskie, od 1996 r. specjalistą regionalnym ds. radiologii i diagnostyki obrazowej (woj. bydgoskie, toruńskie i włocławskie). Po przejściu na emeryturę prof. Z. Boroń skupił się na działalności naukowo-organizacyjnej i naukowo-społecznej. Zajmował się historią medycyny, w tym m.in. radiologii w Polsce i województwie kujawsko-pomorskim.
Prof. Z. Boroń odznaczony był m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz wyróżniony Medalem Komisji Edukacji Narodowej, odznakami honorowymi „Za zasługi dla miasta Bydgoszczy” i „Za szczególne zasługi dla rozwoju woj. bydgoskiego”. Trzykrotny laureat nagrody Ministra Zdrowia. Zmarł 19 grudnia 2002 r.
Prof. dr hab. Zdzisław Boroń, uchwałą Rady Miasta w 2009 r., został patronem ulicy usytuowanej na północ od ulicy Wypoczynkowej.
spoczywa na cmentarzu parafii pw. św. Stanisława Biskupa, ul. Kapliczna 1
prałat Jego Świątobliwości Jana Pawła II, proboszcz parafii pw. Świętych Polskich Braci Męczenników,
kustosz Sanktuarium Nowych Męczenników w Bydgoszczy
Urodził się 17 stycznia 1941 r. w Bydgoszczy, syn Jana (stolarza) i Stefanii z domu Wieczorek. Naukę rozpoczął w Szkole Podstawowej nr 21, a następnie kontynuował w II Liceum Ogólnokształcącym im. Mikołaja Kopernika w Bydgoszczy. W 1959 r. zdał maturę, tego samego roku rozpoczął naukę w Wyższym Seminarium Duchownym w Gnieźnie. Będąc klerykiem w latach 1961−1963 odbywał służbę wojskową w Jednostce Wojsk Rakietowych w Żarach koło Żagania.
Po odbyciu służby wojskowej powraca do seminarium gnieźnieńskiego, gdzie kontynuje studia. W dniu 21 listopada 1965 r. otrzymał z rąk biskupa Lucjana Bernackiego święcenia kapłańskie w Katedrze Gnieźnieńskiej. W latach 1965–1966 był wikariuszem w Toruniu-Podgórzu – parafia pw. Apostołów Piotra i Pawła, następnie w latach 1966–1967 posługę swoją pełnił w Barcinie, w parafii pw. św. Jakuba. Od 1967 r. pracował w Katedrze Gnieźnieńskiej. Jednocześnie w latach 1973−1976 studiował w Prymasowskim Studium Teologii Życia Wewnętrznego w Warszawie. 1 września 1976 r. prymas Polski, ks. kardynał Stefan Wyszyński, nominował ks. R. Biniaka na proboszcza parafii pw. Świętych Polskich Braci Męczenników w Bydgoszczy. W tym samym roku rozpoczęto budowę pierwszego po II wojnie światowej kościoła w Bydgoszczy, którą ukończono w 1982 r. Konsekracja kościoła przez kard. Józefa Glempa odbyła się w 1986 r.
W 1985 r. ks. Prymasa Józef Glemp mianował go na członka kolegium konsultatorów Archidiecezji Gnieźnieńskiej. W 1987 r. został wyniesiony do godności Kapelana Jego Świątobliwości Jana Pawła II, a w 1995 r. do godności prałata jego świątobliwości. Od maja 1991 r. był dziekanem Dekanatu IV – Bydgoszcz Wyżyny. W 1999 r. był przewodniczącym Kościelnego Komitetu Wizyty Apostolskiej papieża Jana Pawła w Bydgoszczy. Dzięki jego działaniom w 2009 r. odsłonięto drzwi spiżowe, a w następnym roku drzwi z królewskimi orłami. Owocem tych poczynań było wprowadzenie przez drzwi spiżowe 19 października 2010 r. relikwiarza Błogosławionego ks. Jerzego Popiełuszki z jego relikwiami.
W latach 80. wspierał działaczy walczących w opozycji o wolną Polskę. Kościół na Wyżynach, w tym czasie, stał się jednym z głównych ośrodków modlitwy za ojczyznę. W 1982 r. był współzałożycielem i kapelanem pierwszego w historii bractwa pozawarszawskiego Domu Archikonfraterii Literackiej przy parafii. W 1983 r. był jednym z inicjatorów powstania Komitetu Organizacyjnego Tygodnia Kultury Chrześcijańskiej w Bydgoszczy. Z jego inicjatywy19 października 1985 r. w pierwszą rocznicę męczeńskiej śmierci ks. Jerzego Popiełuszki odsłonięto pomnik ku czci zamordowanego.
W 1989 r. założył pierwsze w województwie kujawsko-pomorskim Hospicjum im. Bł. ks. Jerzego Popiełuszki. Jako dyrektor tej placówki niejednokrotnie odbierał wyróżnienia m.in. „Przedsiębiorstwo Fair Play” czy „Złoty Stetoskop”. Placówka ta rokrocznie opiekuje się około 1 tys. osób chorych w oddziale stacjonarnym, dziennego pobytu i domach. Ks. Prałat Romuald Biniak z ogromną pasją organizował rozmaite spotkania charytatywne i koncerty, z których dochód przeznaczał na tę placówkę. Dzięki temu wielu cierpiących, często biednych, nieuleczalnie chorych ludzi odzyskało wiarę w sens życia i w dobroć człowieka. W 1997 r. zainaugurował Festiwal Młodych Organistów i Wokalistów im. ks. Jerzego Popiełuszki z udziałem licznych wykonawców m.in. z Litwy, Ukrainy, Czech i Polski.
Był kapelanem Towarzystwa Miłośników Miasta Bydgoszczy, do którego wstąpił w 1996 r. Do ostatnich dni swego życia był czynnym członkiem Zarządu, kapelanem i opiekunem duchowym stowarzyszenia. Chętnie i często służył swoją ogromną wiedzą na temat bydgoskich kościołów, księży i uroczystości kościelnych. Pomagał w organizacji najważniejszych uroczystości i imprez Towarzystwa, dbając o ich godną oprawę. Opublikował wiele artykułów oraz książek m.in. „Bogu i Im zbudowaliśmy tę świątynię”, „Sanktuarium Nowych Męczenników świątynia modlitwy i pamięci”, „Sanktuarium Nowych Męczenników”, (przewodnik po świątyni).
Za działalność duszpasterską i społeczną został odznaczony: Krzyżem Kawalerskim Orderu Polonia Restituta (2010 r.), Złotym Krzyżem Zasługi (2004 r.), Medalem Kazimierza Wielkiego (2003 r.). Otrzymał również wiele wyróżnień m.in.: „Człowiek roku 1999”, Protektor czynny Archikonfraterii Literackiej w Warszawie. Zmarł 27 listopada 2010 r.
Uchwałą Rady Miasta Bydgoszczy z 16 X 2011 r. fragment ul. Solnej, od ul. Szpitalnej do ul. Wybieg, otrzymał imię ks. prałata Romualda Biniaka.
spoczywa przed Sanktuarium Nowych Męczenników w Bydgoszczy,ul. Bł. ks. Jerzego Popiełuszki
poeta, dramaturg, publicysta, redaktor
Urodził się 19 czerwca 1932 r. w Bydgoszczy, skończył filologię polską w Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Był kierownikiem literackim: Teatru Popularnego w Grudziądzu (1955-1958) oraz Teatru Lalki i Aktora „Baj Pomorski” w Toruniu (1958-1960). Pracował w dwutygodniku „Pomorze” (1960-1975), jako zastępca redaktora naczelnego Rozgłośni Polskiego Radia w Bydgoszczy (1973-1974) oraz w tygodniku „Fakty” (1975-1990). W latach 1977-2004 był redaktorem naczelnym „Bydgoskiego Informatora Kulturalnego”.
Debiutował w „Ilustrowanym Kurierze Polskim” w 1952 r. Wydał następujące zbiory wierszy: Pory (Wydawn. Morskie, 1962), Biała laska (Wydawn. Poznańskie, 1968), Poza słowami (Wydawn. Morskie, 1972), Dziennik domowy (Wydawn. Morskie, 1978), Martwe natury (K-PTK, 1985), Czekając na Ikara (Wydawn. „Pomorze”, 1987), Kwarantanna (Ośrodek Kultury Regionalnej, 1990), Na jeden sezon (Biblioteka „Metafory”, 1995), Wiersze wybrane (Instytut Wydawniczy „Świadectwo”, 1999), Kartka z kalendarza (K-PTK, 2000). Autor ośmiu sztuk dla teatrów lalkowych (m.in. Czerwony kwiatuszek; Planeta nadziei; Był sobie król; Szarada profesora Greniusa; Niezwykła księga Mikołaja; Zaklety kamień).
Współzałożyciel Grupy Literatów i Plastyków „Prowincja” (1956) oraz Bydgoskiej Grupy Poetyckiej „Wiatraki” (1960 – 1968). Otrzymał nagrodę na Ogólnopolskim Festiwalu Poezji w Poznaniu (1961) oraz Nagrodę Artystyczną „Metafory” im. Klemensa Janickiego (1998).
Działacz społeczny, ławnik sądowy. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Członek Związku Literatów Polskich od 1963 r. Zmarł 29 kwietnia 2011 r.
spoczywa na cmentarzu Starofarnym, ul. Grunwaldzka 15
dziennikarz prasowy, publicysta, krytyk sztuki
Urodził się 16 września 1939 r. w Warszawie, syn Witolda Wacława, płk Wojska Polskiego i Eugenii z domu Binienda. Potomek włoskiego malarza Marcello Bacciarelli. Uczęszczał do szkół podstawowych w Modlinie, Działdowie i Elblągu – tam, gdzie jego ojciec otrzymał przydział służbowy. Od 1952 r. rodzina Bacciarellich zamieszkała w Bydgoszczy. W 1953 r. rozpoczął naukę w I Liceum Ogólnokształcącym w Bydgoszczy, maturę zdał w 1958 r. W tym samym roku rozpoczął studia na Politechnice Gdańskiej – budowa maszyn, następnie studiował historię sztuki na Uniwersytecie A. Mickiewicza w Poznaniu. Ukończył dziennikarstwo na Uniwersytecie Warszawskim.
W latach 1963-1965 pracował w wojskowym biurze projektów w Bydgoszczy jako kreślarz, w tym czasie rozpoczął współpracę z redakcją „Gazety Pomorskiej” pisząc recenzje plastyczne. W latach 1965-1969 r. pracował jako dziennikarz w redakcji „Gazety Pomorskiej”. Następnie od 1973 r. do 1990 r. w redakcji tygodnika społeczno-kulturalnego „Fakty i Myśli” (później „Fakty”). Po rozwiązaniu tygodnika „Fakty” w 1990 r., do 1996 r. zatrudniony został w redakcji „Ilustrowanego Kuriera Polskiego”. Publikował również w prasie ogólnopolskiej, m.in. „Odra”, „Nurt”, „Fotografia”, „Sztuka”, „Współczesność”, „Sztandar młodych”, „Politechnik”.
M. Bacciarelli był członkiem międzynarodowego stowarzyszenia krytyków sztuki (AICA). Członek Stowarzyszenia „Kuźnica” w Krakowie, działacz ruchu Dyskusyjnych Klubów Filmowych, prelegent w DKF „Rondo” w Bydgoszczy, uczestnik międzynarodowego kongresu ruchu DKF-ów w Cheb w Czechosłowacji. Meloman, zgromadził bogatą bibliotekę i fonotekę. Również był działaczem turystycznym, m.in. członek komisji turystyki młodzieżowej Zarządu Wojewódzkiego PTTK w Bydgoszczy. Uczestnik wielu rajdów i zlotów turystycznych w całej Polsce.
Otrzymał główną nagrodę Sekcji krytyki i upowszechniania plastyki klubu publicystyki kulturalnej SDP „Złocisty Jantar89”. Za tekst na konkursie fotografii artystycznej. Wielokrotnie odznaczony m.in. Srebrnym (1978) i Złotym Krzyżem Zasługi (1983), srebrną odznaką PTTK (1974), odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” (1976), odznaką honorową „Za Szczególne Zasługi dla Rozwoju woj. Bydgoskiego”. Zmarł 1 kwietnia 1996 r.
spoczywa na cmentarzu Nowofarnym, ul. Artyleryjska 10
działacz ruchu harcerskiego i turystycznego
Urodzony 1 IV 1908 r. w Warszawie, był synem Zygmunta, lekarza weterynarii, w latach 1918–1921 podpułkownika Wojska Polskiego, i Anieli z domu Hartwig. Dzieciństwo i wczesną młodość spędził w Warszawie. Od 1921 r. mieszkał w Poznaniu, gdzie w Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczym im. Bergera zdał maturę. Następnie studiował na Wydziale Inżynierii Politechniki Warszawskiej.
W młodzieńczym, a także dorosłym życiu Zagłoby dominowała praca w ruchu harcerskim i turystycznym. Pierwszą jego drużyną była Warszawska Drużyna Harcerska im. Zawiszy Czarnego, do której został przyjęty 15 IX 1919 r. Od października 1922 r. był członkiem „Czarnej 13”, poznańskiej drużyny harcerskiej imienia Jana Zamoyskiego. Od 3 IX 1927 do 30 sierpnia 1928 r. Zagłoba aktywnie działał w komendzie „Czarnej 13” we Lwowie. Jej instruktorzy wybrali go na chorążego Hufca Lwowskiego”. Ze Lwowa przeniósł się do „Czarnej 13” im. Józefa Sułkowskiego w Warszawie. Pełnił tam funkcję przybocznego.
Jednocześnie w latach 1928–1936 działał w akademickiej drużynie starszych harcerzy. Brał udział w wydawaniu „Ku Słońcu” – pisma ściennego „Czarnej 13”. Od 1934 do 1936 r. był członkiem Wydziału Zagranicznego Głównej Komendy Harcerskiej ZHP. Od 1936 r. do wybuchu wojny był hufcowym Hufca Falenica i Drużyny im. Zawiszy Czarnego w Międzylesiu koło Warszawy. Był organizatorem i uczestnikiem wędrówek po Polsce i Europie. Wśród jego zagranicznych wypraw sprzed 1939 r. należy wymienić udział w 1929 r. w światowym zjeździe skautów w Anglii, po którym zwiedził Szkocję, południową Walię, Dover, Ostendę, Paryż, Marsylię, Szwajcarię, Austrię i Czechy. Uczestniczył także w Międzynarodowym Zjeździe Skautów Wodnych w 1932 r.
Pierwszą pracę zawodową Zagłoba podjął w lutym 1931 r. w Wydziale Oświaty Pozaszkolnej Zarządu Miejskiego w Warszawie – został kierownikiem świetlicy młodzieży robotniczej Woli i Powiśla. Od 1932 r. prowadził także świetlicę dla gazeciarzy Powiśla. W Zarządzie Miejskim pracował, z przerwą na służbę wojskową, do wybuchu wojny. W latach 1934–1935 odbywał szkolenie w Szkole Podchorążych Rezerwy we Włodzimierzu Wołyńskim. W 1937 r. otrzymał nominację na podporucznika rezerwy artylerii. W 1938 r. rozpoczął studia na Wydziale Administracyjnym Akademii Nauk Politycznych.
W końcu sierpnia 1939 r. został zmobilizowany do 1. Pułku Artylerii Ciężkiej w Modlinie. Walczył początkowo w obronie Modlina, a następnie w rejonie Otwocka i Garwolina. Był dwukrotnie ranny. Od 22 IX do 30 IX przebywał w szpitalu w Siennicy, a następnie w obozach jenieckich: Klein Dexen, w Riesenburgu, w Linzu nad Drawą, od 1940 r. w Oflagu IIC w Dobiegniewie (Woldenbergu). W obozie jenieckim ukończył konspiracyjne studia na Akademii Nauk Politycznych. W oflagu był członkiem komendy Koła Harcerskiego Ruchu Oporu. W Dobiegniewie był sekretarzem obozowej Komisji Kulturalno-Oświatowej. W 1944 r., po nieudanej próbie ucieczki, został skazany przez niemiecki sąd wojenny 402. Dywizji w Szczecinie na 14 miesięcy więzienia za znieważenie armii niemieckiej. W dniu 24 stycznia 1945 r. został ewakuowany z więzienia w Szczecinie na zachód. Podczas walk pod Klein Detz doczekał wyzwolenia przez wojska radzieckie.
W Bydgoszczy zamieszkał 23 IV 1945 r. w, tu podjął pracę w Ubezpieczalni Społecznej w charakterze referenta orzecznictwa. W sierpniu 1949 r. został zatrudniony jako kierownik sekcji zaopatrzenia materialnego i zbytu w Centralnym Zjednoczeniu Przemysłu Mięsnego. W maju 1954 r. zaczął pracować w Wojewódzkim Związku Gminnych Spółdzielni jako starszy inspektor masarń. W początkach 1967 r., po przebytym zawale serca, przeszedł na emeryturę. W latach powojennych Zagłoba czynnie włączył się do działalności społecznej, początkowo przede wszystkim kontynuował pracę w harcerstwie. Od 10 V 1945 do 3 IX 1945 r. pełnił funkcję drużynowego 11. Bydgoskiej Drużyny Harcerskiej im. Józefa Sułkowskiego. W latach 1947–1948 był Komendantem Ośrodka ZHP w Bydgoszczy. Od 30 IV do 31 VIII 1948 r. był drużynowym Bydgoskiej Drużyny Spółdzielczej ZHP im. Mariana Rapackiego.
Jego harcerska działalność została przerwana przez likwidację samodzielnego Związku Harcerstwa Polskiego oraz związane z tym osadzenie w więzieniu w okresie od 29 XI 1948 do 26 VII 1949 r. Do pracy w harcerstwie powrócił w okresie przemian w październiku 1956 r. Zagłoba aktywnie włączył się wówczas do działań na rzecz reaktywowania ZHP. Wystąpił z apelem do działaczy harcerskich o reaktywowanie ZHP jako związku wyższej użyteczności publicznej. Od 29 września 1956 do 19 lutego 1957 r. był instruktorem w Hufcu „Bielawki” i w 5. Bydgoskiej Drużynie Harcerskiej im. Zawiszy Czarnego. Od lutego 1957 r. był drużynowym 31. Bydgoskiej Drużyny Harcerskiej im. Mikołaja Kopernika przy TPD w Bydgoszczy. Był także członkiem Komendy Ośrodka ZHP w Bydgoszczy.
W 1957 r. aktywność Zagłoby na polu harcerstwa wygasła. Zaczął się koncentrować na ruchu turystyczno-krajoznawczym, innej dostępnej mu w ówczesnych warunkach politycznych możliwości pracy z młodzieżą. Do działalności Oddziału Miejskiego Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego Zagłoba włączył się w 1954 r. Początkowo działał w kole pieszym i krajoznawczym, następnie w górskim. W latach 1961–1967 był prezesem honorowym tego Klubu. W 1966 r. Komisja Turystyki Pieszej ZG PTTK przyznała Zagłobie tytuł Honorowego Przodownika Turystyki Pieszej. Zarząd Główny uhonorował go także „Złotą Honorową Odznaką PTTK”. Prowadził niezliczone wyprawy turystyczne, obozy wędrowne i kolonie. Z młodzieżą bydgoską docierał do najprzeróżniejszych miejsc kraju. Zwracał uwagę na zapoznawanie młodzieży z urokami najbliższych okolic. Był głównym organizatorem zlotów w Tleniu w Borach Tucholskich. Jego nazwiskiem ochrzczono trasy turystyczne w tej okolicy. Z jego wędrówek pozostały szkice obiektów zabytkowych i pejzaży. Zmarł w Rzeszowie 18 X 1971 r.
spoczywa w kwaterze 13
aktor, reżyser, działacz kultury
(właść. Mieczysław Tomasz Kowalczyk)
Urodzony 22 XII 1910 r. w Lublinie. Syn Antoniego, kupca, i Eleonory z Kurzejewskich. Ukończył sześć klas gimnazjum matematyczno-przyrodniczego w Lublinie. Aktorstwa uczył się na kursach dramatycznych. W sezonie teatralnym 1930/1931 pracował w Teatrze Miejskim w Lublinie. W latach 1932–1934 występował w Teatrze Domu Żołnierza w Lublinie. W latach 1935–1938 grał w Teatrze Wołyńskim w Łucku, którego dyrektorem był Aleksander Rodziewicz. W sezonie 1938/1939 pracował w Teatrze Miejskim w Bydgoszczy, kierowanym przez Rodziewicza. Po najeździe Niemiec na Polskę wrócił do rodzinnego Lublina, gdzie przez całą okupację zatrudniony był w pracowni obuwia Jana Panasiuka. W 1944 r. został aresztowany przez gestapo i był więziony jako zakładnik w Zamku Lubelskim. Po wyzwoleniu Lublina podjął pracę w Teatrze Miejskim, skąd przeszedł do Teatru Wojska Polskiego. W 1945 r. zaangażowany został przez dyrektora A. Rodziewicza do Teatru Polskiego w Bydgoszczy.
Był bardzo utalentowanym aktorem, stworzył szereg niezapomnianych kreacji, wpisując się na trwałe w historię sceny bydgoskiej. Z bardziej znaczących jego ról wymienić trzeba: Kleniewicza w „Przepióreczce”, Stańczyka w „Weselu”, Mazepę w „Mazepie”, Chlestakowa w „Rewizorze”, Poloniusza w „Hamlecie”, Hitlera w „Zmierzchu demonów”, Rejenta w „Zemście” czy Grzegorza w „Kordianie”. Ogółem brał udział w ponad 220 premierach. Ostatnią rolą Wielicza na bydgoskiej scenie był Hrabia Bogulicki w „Generale Barczu” J. Kadena-Bandrowskiego (1981). Wielicz odnosił sukcesy również jako reżyser. Wyreżyserował osobiście 17 przedstawień, m.in.: „Głupiego Jakuba” T. Rittnera, „Wujaszka Wanię” A. Czechowa, „Pigmaliona” Shawa, „Intrygę i miłość” Schillera, „Rekina i syrenę” A. Grzymały-Siedleckiego.
Wielicz nie stronił też od działalności społecznej i politycznej. Udzielał się w PPS (od 1946 r.), później w PZPR. Od 1945 r. był członkiem ZASP. Przez szereg lat pełnił funkcję prezesa bydgoskiego koła SPATiF-u. Wchodził w skład Rady Artystycznej teatru bydgoskiego.
Odznaczony został m.in. Złotym Krzyżem Zasługi (1956), Krzyżem Kawalerskim (1970) i Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1979), medalami X-lecia i XXX-lecia PRL (1974). W 1960 r. otrzymał honorową odznakę „Za szczególne zasługi dla województwa bydgoskiego” i odznakę „Bydgoszcz – Zasłużonemu Obywatelowi”. Ministerstwo Kultury i Sztuki nadało mu odznakę „Zasłużony Działacz Kultury”. Zmarł 10 V 1983 r.
spoczywa w kwaterze 13
prof. dr hab. farmacji, pułkownik Wojska Polskiego
Urodzony 1 IX 1925 r. w Łodzi. Ukończył Wydział Farmaceutyczny Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi, następnie doktoryzował się w Akademii Medycznej w Krakowie w 1961 r. Habilitację uzyskał w Akademii Medycznej w Łodzi w 1970 r. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1982 r.
W latach 1951 – 1973 oficer zawodowej służby wojskowej – w stopniu pułkownika – najpierw jako zastępca kierownika, a od 1953 r. kierownik apteki Okręgowej Przychodni Lekarskiej POW w Bydgoszczy. Równocześnie w latach 1954 – 1956 nauczyciel chemii w Państwowym Liceum Farmaceutycznym. W roku akademickim 1973/74 nauczyciel wykładowca chemii technicznej w Wyższej Szkole Nauczycielskiej w Bydgoszczy. W latach 1976 – 1986 kolejno docent i prof. nadzw. Studium Farmaceutycznego Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego w Bydgoszczy. Zajmował stanowiska, kierownika Samodzielnej Pracowni Biofarmacji, następnie Zakładu Biofarmacji. Pełnił obowiązki zastępcy kierownika i kierownika (od 1979 r.) Studium. Prowadził badania w zakresie biofarmacji i farmakokinetyki oraz dziedzinie farmacji klinicznej i biofarmaceutycznej oceny leków. Opublikował 132 prace, w tym 2 książki i 2 skrypty.
Był członkiem Polskiego Towarzystwa Farmaceutycznego (wieloletni wiceprezes Zarządu Głównego, przewodniczący Oddziału Bydgoskiego, przewodniczący Sekcji Analitycznej Oddziału), Komisji Dostępności Biologicznej Leków i Farmacji Klinicznej Komitetu Nauki o Leku PAN (w 1986 r. przewodniczący), członek Bydgoskiego Towarzystwa Naukowego (przewodniczący Wydziału Nauk Medycznych). Członek Komitetu Naukowego czasopisma amerykańskiego „Drug Intelligence and Clinical Pharmacy”.
Uczestnik i współorganizator wielu konferencji naukowych krajowych i zagranicznych. Współpracował z polskim przemysłem farmaceutycznym w zakresie biofarmaceutycznego opracowania preparatów.
Odznaczony, m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, wyróżniony Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem Ignacego Łukasiewicza oraz odznaką honorową: „Za szczególne zasługi dla rozwoju woj. Bydgoskiego”. Zmarł 11 IX 1986 r. w Katowicach.
Prof. Lesław Marek Wichliński jest patronem apteki na Szwederowie, przy ul. M. Konopnickiej.
prof. med. wet., kierownik Zakł. Higieny Zwierząt Inst. Wet.w Puławach O/. w Bydgoszczy
Urodzony 5 IV 1916 r. w Krakowie, syn Bronisława i Julii z Kłębkowskich. Po ukończeniu gimnazjum w Krakowie odbył roczną służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim 1934/1935. Po odbyciu służby wojskowej został przyjęty do Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie. Studia kontynuował do wybuchu II wojny światowej w 1939 r. Okupację niemiecką przetrwał w Krakowie, pracując jako robotnik. Po wyzwoleniu znalazł zatrudnienie w Zakładach Prof. Bujwida Dla Wyrobu Surowic i Szczepionek Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (od marca 1945 r. do sierpnia 1946r.). Po zakończeniu wojny kontynuował studia weterynaryjne w Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, które ukończył w 1946 r. Od grudnia 1946 – do maja 1952 r. zatrudniony był w Instytucie Weterynarii w Wojewódzkim Zakładzie Higieny Weterynaryjnej w Krakowie. W 1949 r. uzyskał stopień doktora medycyny weterynaryjnej. Dnia 1 VI 1952 r. został przyjęty do pracy w Instytucie Zootechniki w Pracowni Uszlachetniania Pasz Słomianych w Krakowie i jako pracownik naukowy był w nim zatrudniony do 30 IX 1953 r. Następnie do 1958 r. pracował w Instytucie Weterynarii Wojewódzkiego Zakładu Higieny Weterynaryjnej w Krakowie. Wiśniowski habilitował się i uzyskał tytuł docenta w 1956 r. Dnia 1 II 1958 r. objął stanowisko kierownika w Zakładzie Higieny Weterynaryjnej w Bydgoszczy, a 1 I 1960 r. został kierownikiem Zakładu Higieny Zwierząt w Bydgoskim Oddziale Instytutu Weterynarii w Puławach. Stanowisko to zajmował aż do śmierci. W 1967 r. nadano Wiśniowskiemu tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, a 5 II 1976 r. tytuł profesora zwyczajnego nauk weterynaryjnych.
Początkowo głównym kierunkiem działalności naukowej Wiśniowskiego były zagadnienia medyczne związane z diagnostyką laboratoryjno-terenową chorób zakaźnych zwierząt. Owocem jego badań były publikacje z zakresu serodiagnostyki brucelozy bydła. Przyjmuje się, że dorobek Wiśniowskiego w istotnej mierze ukształtował urzędowe metody diagnostyki serologicznej brucelozy bydła w Polsce. W 1960 r. zajął się „higienizacją użytkowania mlecznego krów w aspekcie weterynaryjnym”. Problemowi temu poświęcił 25 lat pracy. Przygotował, po uprzednim eksperymentalnym sprawdzeniu, najważniejsze metody diagnostyczne stanów zapalnych gruczołów mlecznych krów. Wykrył błędy w biotechnice doju mechanicznego. Wypracował model terapii profilaktycznej mastitis w fermach wielkostadnych. Duże znaczenie praktyczne miało opracowanie i wdrożenie do produkcji receptury płynu diagnostycznego pod nazwą mastirapid, który jest szeroko stosowany w diagnostyce zapaleń gruczołu mlekowego u krów.
Ogółem Wiśniowski opublikował 183 prace, w tym 136 doświadczalnych, 33 dotyczące badań podstawowych i 103 o znaczeniu praktycznym. Wydał 47 prac popularnonaukowych. Wiśniowski opracował jeden podręcznik i był redaktorem naukowym 7 podręczników z zakresu weterynarii. Był promotorem 9 rozpraw doktorskich i opiekunem naukowym 1 pracy habilitacyjnej.
Od 1960 r. Wiśniowski był członkiem Komitetu Weterynaryjnego i Zootechnicznego V Wydziału PAN, członkiem Rady Naukowej Instytutu Weterynarii, członkiem honorowym Woroneskiego Oddziału Radzieckiego Towarzystwa Nauk Weterynaryjnych. Założył Oddział Krakowski Polskiego Towarzystwa Nauk Weterynaryjnych i następnie przez wiele lat pełnił funkcję przewodniczącego tego Oddziału, a po przeniesieniu się do Bydgoszczy – przewodniczącego Oddziału PTNW w Bydgoszczy. Działał również w Polskim Towarzystwie Mikrobiologicznym, w Polskim Towarzystwie Zoologicznym i w Towarzystwie Miłośników Języka Polskiego.
W styczniu 1959 r. był jednym z założycieli Bydgoskiego Towarzystwa Naukowego. Od 11 I do 7 VI 1959 r. był przewodniczącym Tymczasowej Komisji Rewizyjnej Towarzystwa. Dnia 7 VI 1959 r. został redaktorem naczelnym wydawnictw BTN i funkcję tę pełnił do 1980 r. Pod jego redakcją ukazało się około 200 prac z zakresu nauk humanistycznych, przyrodniczych i technicznych. W 1980 r. został wiceprezesem BTN. Aktywnie działał w Komisji Lekarskiej Wydziału Przyrodniczego BTN.
Odznaczony został Złotym Krzyżem Zasługi (1968), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1974). Był wielokrotnie wyróżniany, między innymi złotą odznaką Zrzeszenia Lekarzy Weterynarii (1968), odznaką „Za szczególne zasługi dla rozwoju województwa bydgoskiego” (1975), zespołową nagrodą Ministra Rolnictwa, nagrodą wojewódzką indywidualną i zespołową I stopnia (1968, 1975). Zmarł 16 X 1985 r.