proboszcz parafii pw. św. Józefa w latach 1968 – 1992
Urodził się 18 IX 1919 r. w Lucimiu koło Mąkowarska. Rodzice prowadzili gospodarstwo rolne. D szkoły średniej uczęszczał do Colegium Marianum w Pelplinie. Po jej ukończeniu 1 października 1938 r. wstąpił do Seminarium Duchownego w Poznaniu. Wybuch wojny w 1939 r. przerwał naukę w seminarium. Ks. K. Frąckowski powrócił do Lucimia. W czasie okupacji pracował przy żywicowaniu lasów. W czasie tej pracy związał się z oddziałami Armii Krajowej. Po zakończeniu wojny powrócił do Seminarium Duchownego w Poznaniu. Dnia 21 lutego 1948 roku przyjmuje święcenia kapłańskie.
Od 1 marca 1948 r., rozpoczął pracę jako kapłan we Wrześni, gdzie pracował jako nauczyciel religii w szkołach średnich (w Państwowym Liceum Ogólnokształcącym, Liceum Mleczarskim oraz w Szkole Zawodowej). Był jednocześnie kapelanem szpitala i kapelanem więziennym. Wrześnię opuścił w 1950 r. Od 1 grudnia 1950 r. był wikariuszem parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa w Bydgoszczy. Następnie 25 lipca 1951 r. został powołany na wikariusza parafii św. Stanisława w Nakle n/Notecią. Od 1 maja 1955 r. został przeniesiony do Sławoszewa w woj. poznańskim i mianowany proboszczem tej parafii. W 1958 r. przeniesiony został do Czermina. W latach 1961-68 był proboszczem w Białośliwiu.
Z dniem 10 lutego 1968 r. został mianowany proboszczem parafii św. Józefa w Bydgoszczy przy ulicy Toruńskiej. Parafia św. Józefa w połowie lat siedemdziesiątych liczyła około 70 tysięcy wiernych. W parafii brakowało pomieszczeń dla dzieci na katechizację, kościół parafialny był wówczas zbyt mały dla tak dużej parafii. Ks. K. Frąckowski podjął starania o pozwolenie na budowę kościoła na Kapuściskach. Z dniem 1 stycznia 1971 roku ks. K. Frąckowski został mianowany dziekanem dekanatu Bydgoszcz IV. Jako dziekan i proboszcz parafii na początku lat siedemdziesiątych prowadził bardzo liczną korespondencję z władzami państwowymi. Prowadził korespondencję z Urzędem Wojewódzkim, z Wydziałem ds. Wyznań. Mimo, że otrzymywał negatywne i wymijające odpowiedzi nie rezygnował z podstawowego celu. Kilkuletnie starania, o które zabiegał ks. K. Frąckowski zakończyły się w 1973 r. przyznaniem gruntu na lokalizację przyszłego kościoła na Kapuściskach, a w 1976 r. wydano zezwolenie na budowę kościoła pw. Świetych Polskich Braci Męczenników. W 1974 r. ks. K. Frąckowski został mianowany kapelanem Jego Świątobliwości Pawła VI.
W 1976 r. ks. K. Frąckowski czynił starania o zlokalizowanie kaplicy dla budującego się szpitala przy ulicy Ujejskiego. Niestety w 1977 r. otrzymał odmowę na zlokalizowanie kaplicy w szpitalu.
Ks. K. Frąckowski w połowie lat siedemdziesiątych rozpoczął starania o pozwolenie na budowę parafialnego domu katechetycznego, który miał być zlokalizowany przy kościele parafialnym św. Józefa. 8 sierpnia 1978 r. otrzymał pozwolenie na rozpoczęcie prac budowlanych. Prace zostały zakończone w 1980 r.
Ks. K. Frąckowski przez 20 lat pełnił obowiązki dziekana dekanatu Bydgoszcz IV do roku 1991. Obowiązki proboszcza parafii św. Józefa sprawował przez 25 lat. Zmarł 24 X 1992 r.
pianista, aranżer, kompozytor, nauczyciel
Urodził się 18 VI 1938 r. w Bydgoszczy, syn Aleksandra – zawodowego wojskowego i muzyka, matka Józefa z domu Szulc. Okres okupacji spędził z matką w Bydgoszczy. Po wyzwoleniu rozpoczął naukę w Szkole Podstawowej nr 25 i Państwowej Niższej Szkole Muzycznej, które ukończył w 1952 r. W tym samym roku J. Drzewiecki rozpoczął naukę w Liceum Muzycznym w Bydgoszczy.
W 1958 r. rozpoczął studia Teorii, Kompozycji i Dyrygentury PWSM w Sopocie. Studia ukończył w 1963 r. Pracę w Liceum Muzycznym w Bydgoszczy rozpoczął już w czasie studiów. W latach 1961-1969 współpracował z Zespołem Pieśni i Tańca Ziemi Bydgoskiej. Przez pewien czas grał w Koszalińskiej Orkiestrze Symfonicznej. W latach 1972-1977 pracował w Zespole Estradowym POW „Czarne Berety”. W 1978 r. powrócił do pracy w Liceum Muzycznym w Bydgoszczy i do współpracy z Zespołem Pieśni i Tańca Ziemi Bydgoskiej, pełniąc funkcję kierownika artystycznego. W 1981 r. wyjechał do Norwegii. W 1982 r., kiedy to wrócił do kraju kontynuował jako akompaniator pracę pedagogiczną w Liceum Muzycznym oraz rozpoczął pracę jako wykładowca w Akademii Muzycznej im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy.
W latach 90. Jan Drzewiecki zrealizował kilka zagranicznych kontraktów grając na statkach m.in. w USA, Meksyku, Kolumbii i Karaibach oraz koncertując w niemieckich kurortach. Odbył także w latach 1999-2000 cykl estradowych koncertów w Austrii, Danii i Niemczech. Jan Drzewiecki zmarł 28 XI 2006 r. w Inowrocławiu.
artysta plastyk, profesor Wydziału Sztuk Pięknych UMK
Miał ponad 20 wystaw indywidualnych, w tym trzy za granicą, wziął udział w 24 wystawach ogólnopolskich i 17 środowiskowych. Ostatnie wystawy indywidualne to: ekspozycja malarstwa w Galerii „Brama” w 2003 r. w Warszawie oraz wystawa rysunków w Galerii „Na krańcu” w 2005 r. w Bydgoszczy. Artysta brał również udział w wystawie profesorów Wydziału Sztuk Pięknych UMK na zamku Bierzgłów latem 2005 r. Jego prace znajdują się w zbiorach muzeów w Krakowie, Toruniu, Chorzowie, Bydgoszczy, Grudziądzu, Włocławku oraz w Budapeszcie i Salgotarian. Ponadto w większych kolekcjach prywatnych w Warszawie, Toruniu, Grudziądzu oraz Paryżu, Wiedniu, Oldenburgu, San Diego i Tunisie. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. Zmarł 11 VIII 2006 r.
Urodził się 9 sierpnia 1912 r. w rodzinie Leona – drukarza i Teofili z Kaczmarków na bydgoskim Szwederowie, przy ul. Konopnej 32. Ukończył Gimnazjum Humanistyczne w Bydgoszczy przy ul. Grodzkiej oraz wydział graficzny Szkoły Przemysłowej przy ul. Św. Trójcy. Do wybuchu II wojny światowej pracował na różnych stanowiskach w Instytucie Wydawniczym „Biblioteka Polska” (Zakłady Graficzne im. KEN przy ul. Jagiellońskiej). Był inicjatorem powołania amatorskiego kółka aktorskiego przy Katolickim Stowarzyszeniu Młodzieży „Białe Orlęta”.
W sierpniu 1939 r. został powołany do wojska, otrzymał kartę mobilizacyjną z przydziałem do 62 Pułku Piechoty Wielkopolskiej. Służył w łączności, brał udział m.in. w – największej w kampanii wrześniowej – bitwie nad Bzurą. Pułk jako jeden z nielicznych jednostek Wojska Polskiego zdołał przebić się do Warszawy. Po upadku stolicy został rozwiązany, większość żołnierzy trafiła do obozu jenieckiego w Błoniu pod Warszawą, skąd niektórym, w tym także A. Bukoltowi, udało się uciec. Po powrocie do Bydgoszczy rozpoczął pracę w zakładzie graficznym Erharda Hamana.
Po wojnie, A. Bukolt swoje życie zawodowe związał z kinematografią. Początkowo podjął pracę w Wydziale Kina i Teatru Zarządu Miejskiego w Bydgoszczy, następnie w Wydziale Kinofikacji Film Polski. W 1951 r. został dyrektorem Okręgowego Przedsiębiorstwa Rozpowszechniania Filmów przy ul. Toruńskiej 113. Funkcję tę pełnił do momentu przejścia na emeryturę w 1978 r. Prowadził również wykłady z zakresu historii filmu w Studium Kulturalno – Oświatowym.
Filmowi pozostał A. Bukolt wierny do końca swego życia. W rodzinnym domu przy ul. Kossaka, stworzył jedyne w Polsce prywatne archiwum X Muzy ze zbiorami bogatszymi od państwowych. Zawiera ono unikatowy na świecie zbiór archiwaliów poświęconych Poli Negri, która przebywała również w Bydgoszczy. Z jego zbiorów wielokrotnie korzystali krytycy filmowi, filmoznawcy i pisarze, a poszczególne eksponaty wypożyczał muzeom kinematografii. Korespondował z filmoznawcami i pasjonatami filmu z niemalże całego świata. Dzięki temu mógł doskonalić znajomość języków obcych (władał czterema), równocześnie uzupełniał i wzbogacał swoje prywatne zbiory filmowe, szczególnie archiwalia dotyczące Poli Negri. Nikt lepiej od A. Bukolta nie znał problematyki filmowej, publikował artykuły na te tematy w „Dzienniku Wieczornym” i „Gazecie Pomorskiej”, m.in. cykl felietonów pod tytułem: „W starym kinie”, „Znajomi z ekranu” i wiele innych.
Był ikoną Szwederowa, chodzącą historią tego osiedla i Bydgoszczy. Miał ogromną wiedzę o każdej uliczce i każdym domu. W 1994 r. został wybrany „Szwederowiakiem Roku”. Był radnym dzielnicy Szwederowo, członkiem Koła Miłośników Szwederowa, jednym z pierwszych, najstarszym. Przez wiele lat należał do zespołu redakcyjnego „Kalendarza Bydgoskiego” wydawanego przez TMMB, oraz osiedlowej gazety „Nasze Szwederowo”. W lutym 1993 r. został honorowym członkiem Towarzystwa Miłośników Miasta Bydgoszczy. A. Bukolt był jednym z inicjatorów postawienia w 1995 r. obelisku z tablicą upamiętniającą pobyt na Wzgórzu Dąbrowskiego – generała Jana Henryka Dąbrowskiego – w 240 rocznicę bitwy stoczonej z Prusakami o wyzwolenie Bydgoszczy.
Kujawsko-Pomorskie Towarzystwo Kulturalne – w marcu 1977 r. – uhonorowała A. Bukolta medal za zasługi dla rozwoju kultury na ziemi bydgoskiej. Był też członkiem Koła Weteranów 62 Pułku Piechoty, gdzie w randze podporucznika pełnił funkcję sekretarza. Swoją wiedzą dzielił się z bydgoszczanami na przeróżnych odczytach, spotkaniach i prelekcjach.
Za swoją prace zawodową i społeczna był wielokrotnie nagradzany, otrzymał m.in. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1971 r.), Złoty Krzyż Zasługi (1964 r.), Brązowy Krzyż Zasługi, Srebrny Krzyż Zasługi (1954 r.), „Medal za udział w wojnie obronnej” (1982 r.), odznakę Zasłużony Działacz Kultury (1964 r.), a w grudniu 2001 r. – Medal Prezydenta Bydgoszczy. A. Bukolt wyróżniony był licznym odznaczeniami resortowymi i społeczno-kulturalnymi. Zmarł 22 marca 2009 r.