poetka, publicystka, autorka tekstów piosenek

   Urodziła się 27 lutego 1957 r.  w Bydgoszczy, zajmowała się poezją, dokumentalistyką i krytyką literacką. Laureatka 23. Turnieju Poezji Społecznie Zaangażowanej „ Czerwona Róża” w Gdańsku oraz Nagrody im. Natalii Gall we Wrocławiu. Autorka zbiorów wierszy „ Rękojeść róży” (1994), „Wpisana w biel” (1996) , medytacji poetyckich „ Rozmowy z Madonną” (1999) oraz poematu „Aether” (2001) . Napisała pierwszą w Polsce biografię Haliny Poświatowskiej „Rzecz o Halinie Poświatowskiej” (1990) oraz powieści sensacyjne „Międzynoże” (1989, wspólnie z Jerzym Grundkowskim) i „Brylantowy hit” (1991). Jako publicystka ( głównie recenzje i wywiady) współpracowała z „Bydgoskim Informatorem Kulturalnym” oraz rozgłośniami radiowymi i telewizją, gdzie prowadziła audycje autorskie.

   Prowadziła również domowy salon artystyczny „Pod Trzynastką” przy ul. Śląskiej 13/2 w Bydgoszczy. Zmarła 12 grudnia 2003 r. w Bydgoszczy

   Na kamienicy, przy ul. Świętej Trójcy 25 – gdzie się urodziła – w 1 rocznicę śmierci osłonięto tablicę pamiątkową.

   spoczywa na cmentarzu Nowofarnym, ul. Artyleryjska 10

pisarz, publicysta, twórca nowel, opowiadań i słuchowisk radiowych

   Urodził się 20 września 1928 r. w Bydgoszczy, pochodził z rodziny urzędnika państwowego Bolesława Kamińskiego. Podczas II wojny światowej pracował jako uczeń ślusarski na kolei, a w 1945 r. rozpoczął naukę w Liceum Mechanicznym. Studiował dwa lata w bydgoskiej Wieczorowej Szkole Inżynierskiej.

   W latach 1954-1955 był zatrudniony w Bydgoskiej Fabryce Maszyn jako konstruktor, a następnie w Bydgoskim Biurze Projektów Budownictwa Przemysłowego, Zakładach Rowerowych i w Klubie Międzynarodowej Prasy i Książki. Od grudnia 1955 do lipca 1990 r. pracował w redakcji literackiej bydgoskiej rozgłośni Polskiego Radia. Na ogólnopolskiej giełdzie słuchowiskowej nazwisko Sulimy-Kamińskiego umieszczane było obok takich twórców „teatru wyobraźni”, jak: Jarosław Abramow, Ireneusz Iredyński, Jerzy Janicki. Andrzej Mularczyk.

   Debiutował wierszem Mleczarz w „Nowym Torze” w 1953. Jego debiut radiowy przypadł w 1954 (opowiadanie Dezynfektor), a książkowy w 1958 (zbiór opowiadań Czy księżyc się boi?). Jerzy Sulima-Kamiński był też autorem wielu słuchowisk radiowych, felietonów, recenzji literackich i audycji monograficznych, które pojawiały się na lokalnej i ogólnopolskiej antenie radiowej. Wiele z nich zebrał w tomie Cymelium (1978).
Napisał następujące powieści: Stan podgorączkowy (1972), Lot na uwięzi (1974), Trzynoga (1979), Raj bez Ewy (1982), Był autorem tryptyku powieściowego „Most Królowej Jadwigi” (1981–1988), dzięki któremu Bydgoszcz trwale weszła do literatury pięknej, „Bilet do Singapuru” (1991). Jego ostatnia powieść „Koktajl Dalajlamy” ukazałą się 1997 r. Wydał też zbiór portretów bydgoskich ludzi kultury i sztuki – „Trzydzieści jeden lusterek” (1993). W 1989 r. ukazała się powieść dla młodzieży „Dokąd biegną Twoje konie?”

   Był laureatem m.in. nagrody artystycznej miasta Bydgoszczy (1959) i literackiej „Faktów” (1983) oraz nagród Wojewódzkiej Rady Narodowej II i I stopnia w dziedzinie kultury.

   Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2002) i Złotym Krzyżem Zasługi. Otrzymał odznakę Zasłużony Działacz Kultury i nagrodę Komitetu ds. Radia i Telewizji za całokształt pracy literackiej dla radia.

   Od 1994 r. Jerzy Sulima-Kamiński był radnym bydgoskiej rady miasta, jako radny zajmował się przede wszystkim kulturą. W 2000 r. znalazł się w gronie zwycięzców plebiscytu „Gazety Wyborczej” – „Bydgoszczanie XX wieku”. Od 1959 r. należał do Związku Literatów Polskich. Zmarł 19 marca 2002 r.

   Jego imieniem został nazwany most nad Brdą, na Starym Mieście.

spoczywa na cmentarzu Starofarnym, ul. Grunwaldzka 15

poeta, prozaik, wydawca

   Urodził się 22 września 1950 r. w Bydgoszczy, ojciec Tadeusz (prawnik), matka Barbara z domu Chwastek (radca prawny). Naukę w szkole średniej rozpoczął w VI Liceum Ogólnokształcącego, a ukończył, uzyskując maturę w II Liceum Ogólnokształcącym w Bydgoszczy. Po ukończeniu pedagogiki kulturalno – oświatowej na ówczesnej bydgoskiej Wyższej Szkole Pedagogicznej rozpoczął pracę w Miejskiej Poradni Metodyki Pracy Kulturalno – Oświatowej przy Wydziale Kultury i Sztuki Urzędu Miejskiego w Bydgoszczy. W latach 1980 – 1982 związał się z Kujawsko – Pomorskim Towarzystwem Kulturalnym pracując w dziale wydawniczym. W 1982 r. przeszedł do Wydawnictwa „Pomorze” do Redakcji Wydawnictw Pozaprasowych, studiując jednocześnie dziennikarstwo i edytorstwo w Warszawie. Rozstał się z zespołem „Pomorza” w 1986 r., po tym jak opublikował zbiór opowiadań Jana Strykowskiego pt. „Nauka Jazdy”, by przejść do Akademii Medycznej, gdzie objął stanowisko specjalisty do spraw wydawniczych. Począwszy od 1990 do 1995 r. kierował wydawnictwem „Pomorze”. W latach 90. kierując oficyną „Pomorze” wydawał Joyce’a, Prousta i Huxleya. Od 1995 r. do 2006 r. związał się z Wojewódzką i Miejską Biblioteką Publiczną, gdzie pracował na stanowisku kierownika filii dla dorosłych przy ul. Przyjaznej na bydgoskich Wyżynach. W tym okresie ukończył Podyplomowe Studia Informacji Naukowej i Bibliotekoznastw na UMK w Toruniu. Ostatnie lata stronił od życia literackiego. Literatura była jego wielką pasją, kochał książki, wokół nich toczyło się całe dorosłe życie Solińskiego.

   Debiutował w 1973 roku w „Zarzewiu”, w latach 70. uprawiał poezję konkretną i wizualną. Kolejną dekadę poświęcił prozie. Jego definicja literatury brzmiała zaskakująco prosto: „Jest to umiejętne używanie liter”. Inicjator innowacyjnych form prezentacji literatury i poezji. W 1975 r. założył grupę faktu poetyckiego Parkan. W latach 1972-1994 swoje prace prezentował w kraju i zagranicą na wystawach poetyckich form wizualnych. Poezję konkretną publikował w wielu almanachach krajowych i zagranicznych. Ukazały się jego następujące książki literackie: Krople (1973), Kałuża w szczękach (1973), Obszar ograniczony (1976), Symbole znaczeń. Wybór zagadnień (1977), Sen pod powieką języka (1978), Oko dnia – membrana nocy (1978), Poezja konkretna (1979), Jak owad w piasku słów (1980), Komora celna mowy (1980), Tylko (1984), Atebe (1989), Albo (1992), O kilku niewrzoścowych worobowcówkach (2000), Jeżeli (2007), aż po kroki słów (2008). Zmarł 27 grudnia 2006 r.

spoczywa na cmentarzu Komunalnym, ul. Wiślana 20

plastyk, rysownik

   Urodził się 24.lipca 1938 r. w Wilnie. W kwietniu 1945 roku w ramach repatriacji przyjechał wraz z rodziną do Bydgoszczy. W latach 1952-1958 uczył się w Liceum Technik Plastycznych w Bydgoszczy. Podczas nauki w liceum (czwarta klasa) w 1956 r., po październiku był współorganizatorem i należał do Związku Młodzieży Demokratycznej. Związek w swojej deklaracji programowo-ideowej proponował likwidację systemu jednopartyjnego w Polsce i pełną demokratyzację. W styczniu 1957 r. Związek został zdelegalizowany. Studia artystyczne odbył w latach 1958-1963 na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu w pracowni prof. Stanisława Borysowskiego. Dyplom z zakresu malarstwa uzyskał w 1963 r.

   Stworzył własny styl, metafizyczny pejzaż budowany geometrycznie na linii horyzontu. Centralnie rozświetlająca oś symetrii określała równowagę prawej i lewej strony kompozycji. W 1967 r. został przewodniczącym sekcji malarskiej Okręgu Bydgoskiego ZPAP i pełnił tę funkcję przez jedną kadencję. W latach 1972-1976 pełnił funkcję plastyka miejskiego. Na początku lat siedemdziesiątych uczestniczył w działaniach polskiej awangardy artystycznej. W 1970 r. utworzył wspólnie z Ryszardem Wieteckim i Anastazym Wiśniewskim Niezależną Galerię Nieistniejącą „Nie”. W 1970 r. eksponował w Galerii 10 (Warszawa) ciszę wzbogaconą zespołem dźwięków dochodzących z zewnątrz, co było w tym czasie bezprecedensowym wydarzeniem na skalę światową. W 1971 r. uczestniczył w „Zjeździe marzycieli” (Elbląg). Po 1972 r. zarzucił działania konceptualne. Zajmował się malarstwem i rysunkiem. W 1981 r. utworzył przy redakcji tygodnika „Kujawy” w Bydgoszczy i przez rok prowadził, do ogłoszenia stanu wojennego, galerię „Linia podziału”. W latach osiemdziesiątych brał udział w ruchu plastyki niezależnej, wystawiał w galeriach przy kościołach. Jego prace wielokrotnie prezentowane były zarówno w kraju jak i zagranicą. Był członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków.

   W latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych uczestniczył w działaniach Galerii Autorskiej J. Kaji i J. Solińskiego w Bydgoszczy. Jego prace znajdują się w muzeach w kraju i za granicą. W 2003 r. nakładem Galerii Autorskiej Jana Kaji i Jacka Solińskiego został wydany jego album monograficzny pt. „Światło i równowaga”. Zmarł  2 maja 2001 r.

spoczywa na cmentarzu Komunalnym, ul. Wiślana 20

nauczycielka, bibliotekarka, działaczka kultury

   Urodziła się 16 maja 1918 r. w Bukowinie pow. Kalisz. Ojciec Jan Pietrzak z zawodu nauczyciel uczył w trzyklasowej szkole powszechnej, matka Józefa z domu Wachowska. W 1921 r. rodzice Z. Pietrzak przeprowadzili się do Bydgoszczy, gdzie Jan Pietrzak podjął prace w Magistracie Miasta Bydgoszczy.

   W okresie międzywojennym ukończyła Żeńskie Katolicki Gimnazjum Humanistyczne Wandy Rolbieskiej. W czasie nauki w gimnazjum zafascynował ją teatr do którego chodziła na spektakle przy pl. Teatralnym. Po ukończeniu gimnazjum rozpoczęła studia w zakresie filologii polskiej na Uniwersytecie im. A. Mickiewicza w Poznaniu. Studia przerwał wybuch wojny we wrześniu 1939 r. Podczas okupacji rodzina Pietrzaków została wysiedlona z Bydgoszczy, zamieszkali we wsi Brzoza pow. Piotrków Tryb. Podczas okupacji Z. Pietrzak pracowała m.in. w Urzędzie Gminnym, następnie do końca wojny w Spółdzielni Rolniczej w Kazimierzy Wielkiej pow. Jędrzejów.

   Po powrocie do Bydgoszczy w 1945 r. podjęła pracę w Bibliotece Miejskiej (1 III – 31 X 1945 r.) z której zwolniła się, aby kontynuować i ukończyć studia – filologia polska – na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Studia filologiczne ukończyła w 1948 r. pracą magisterską – „O twórczości dramatycznej Adama Grzymały-Siedleckiego”. Podczas studiów zaczęła pracę w Wydziale Kultury Urzędu Wojewódzkiego w Bydgoszczy na stanowisku inspektora do spraw literatury i teatru (1 XI 1946 – 28 II 1951 r.). W 1951 r. rozpoczęła pracę w Państwowym Liceum Kulturalno–Oświatowym w Bydgoszczy, gdzie uczyła języka polskiego i historii dramatu. Od 1 IX 1954 – 31 VIII 1960 r. ucząc równocześnie pełniła funkcję dyrektora Liceum. W latach 1960 – 1972 była sekretarzem do spraw kultury i oświaty Wojewódzkiej Rady Związków Zawodowych. Następnie w latach 1972 – 1974 Z. Pietrzak pracowała w Zaocznym Technikum Mechaniczno-Elektrycznym w Bydgoszczy jako nauczyciel j. polskiego i wicedyrektor szkoły. Od przejścia na emeryturę w 1974 r. do 31 VIII 1982 r. pracowała w tej szkole w niepełnym wymiarze godzin.

   W kręgu jej szczególnych zainteresowań znalazła się twórczość dramatopisarska Adama Grzymały-Siedleckiego, której poświęciła swoją pracę magisterską. Znała pisarza osobiście; przez wiele lata był jego sekretarką. Opiekowała się zbiorami książek, listów, pamiątek, które zgromadził w swoim mieszkaniu przy ul. Libelta 5. W 1968 r., rok po śmierci Adama Grzymały-Siedleckiego – dzięki jej staraniom powstała w mieszkaniu pisarza Pracownia Teatralna i Izba Grzymały. Stanowi ona połączenie biblioteki zbiorów o tematyce teatralnej i muzeum pisarza. Z. Pietrzak do 81. roku życia (1999 r.) była kustoszem Izby, porządkowała i pomnażała zbiory, z których korzystają obecnie studenci i zainteresowani teatrem czytelnicy. Słynne stały się jej „herbatki u Grzymały”, organizowane w Izbie w rocznicę śmierci pisarza (29 stycznia). Program spotkań skupiał się wokół postaci i twórczości Grzymały-Siedleckiego. Zapraszała aktorów, osoby związane z teatrem, kulturą, sztuką. Aktorzy czytali fragmenty komedii pisarza; ożywały wspomnienia, anegdoty. Można było posłuchać, nagranych wypowiedzi znanych, a już nieżyjących ludzi kultury, recenzentów, krytyków. Także głosu samego Grzymały. Duszą tych spotkań była Zofia Pietrzak. Podczas tych spotkań rodziło się wiele ciekawych inicjatyw, np. wznowienie, wydaną w 1934 r., powieść Grzymały „Miechowiec i syn” (pomysł doczekał się realizacji w 2002 r.). Na realizację czeka propozycja wydrukowania dzieł zebranych pisarza. Podczas promocji „Miechowca” w „Węgliszku” 29 stycznia 2003 r. -w uznaniu zasług dla propagowania twórczości Adama Grzymały-Siedleckiego, Zofia Pietrzak otrzymała „Medal Prezydenta Miasta Bydgoszczy”.

   Zofia Pietrzak przez wiele lat pisała artykuły, eseje, recenzje teatralne, współpracowała z radiem, współredagowała „Bydgoski Leksykon Teatralny”. Publikowała teksty na łamach „Kalendarza Bydgoskiego”, dotyczyły one życia kulturalnego przedwojennej Bydgoszczy. Pełniła wiele funkcji społecznych, m.in. od 1946 r. była członkiem Zw. Pracowników Kultury i Sztuki (w latach 1953–1955 przew. Zarządu Okręgu), była członkiem Towarzystwa Miłośników Miasta Bydgoszczy (w latach 1990-1994 członek Zarządu TMMB i przew. Sekcji Odczytowo-Historycznej)

   Za swoją pracę zawodową i społeczna była wielokrotnie odznaczana m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1969 r.), Złotym Krzyżem Zasługi (1964 r.), Srebrnym Krzyżem Zasługi (1956 r.) oraz odznaczeniami honorowymi: „Zasłużony dla m. Bydgoszczy”, „Zasłużony dla woj. bydgoskiego” oraz wieloma innymi odznakami. Zmarła 19 kwietnia 2010 r.

spoczywa na cmentarzu Nowofarnym, ul. Artyleryjska 10

poeta, pisarz, dramaturg, krytyk

   Urodził się 6 marca 1940 r. w Opsie na Wileńszczyźnie. Ojciec Bohdan Nowicki był lekarzem, matka Kira Hübschmann nauczycielką. Od 1945 mieszkał w Bydgoszczy. Ukończył filologię polską na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu u prof. Konrada Górskiego – (1957-1962). W czasie studiów założył z przyjaciółmi poetycką grupę „Wymiary” (Kazimierz Jułga, Krystyna Karpińska, Zygmunt Flis). Nieco później wszedł do kręgu poetyckiego „Wiatrak” (Andrzej Baszkowski, Jan Górec-Rosiński, Mirosław Kasjan, Zdzisław Polsakiewicz). Po studiach pracował w rozgłośni Polskiego Radia w Bydgoszczy, a później w tygodniku „Fakty i Myśli”. W latach 1973-1983 wchodził w skład redakcji tygodnika Fakty (od 1973 kierownik działu literackiego, w latach 1975-1982 zastępca redaktora naczelnego). W swoim radiowym okresie, kiedy był pracownikiem redakcji literackiej bydgoskiej rozgłośni (1962-1965), nagrywał poetyckie montaże, próbował sił w słuchowiskach, współpracował z Estradą Bydgoską.
Należał do nielicznych tych bydgoskich literatów, których twórczość zagościła na scenie Teatru Polskiego w okresie powojennym. Szkoda tylko, że sam autor nie doświadczył tych wszystkich emocji, jakie niesie premierowy wieczór, bo „Wagon z miejscami do leżenia” wystawiony został w pierwszą rocznicę śmierci autora.

   K. Nowicki, literat niezwykle płodny, uprawiający różne gatunki literackie, po wydaniu kilkunastu książek, nasyciwszy się poezją i prozą, eseistyką i felietonem, zatęsknił za dramatem. Opublikował tomiki wierszy: Zbliżenia (1963), Przy słowie (1965), Komentarze (1970), W tej chwili (1976), Do przytomności (1981), Po imieniu (1983), Bez tytułu (1991). Wydał powieści i tomy opowiadań: Droga do ojca (1967), Główna przegrana (1967), Tętno (1969), Orfeusze (1973), W imię ojca i syna (1978), Śmierć Gulliwera (1983), Było święto (1987), Ostatni kwartał (1987), Przetoka (1992), Drugie życie (1995). Ostatnia książeczka Od rzeczy ukazała się w 1998.  Publikował utwory literackie i krytyczne m.in. w: „Tygodniku Kulturalnym”, „Współczesności”, „Twórczości”, „ Życiu Literackim”, „Toposie”. Wydał wybory szkiców, recenzji i felietonów literackich: Pertraktacje (1971) i Dziennik krytyczny (1981). Opublikował trzy dramaty, z których Pięć dni Lemuela Gulliwera wystawiły Teatr Mały w Warszawie i Teatr TVP. Przyjaźnił się z aktorami: Wanda Rucińską, Hieronimem Konieczką, Tadeuszem Morawskim, Cecylią Putro, Lucyną Ćwiklikówną, a nade wszystko z Wacławem Ulewiczem.

   Szereg artykułów poświęcił problemom literackim. Udzielał się w Związku Literatów Polskich (1965-1983), Stowarzyszeniu Dziennikarzy Polskich (1964-1982). Był członkiem ZAiKS (od 1976) i PEN-Clubu.

   Za twórczość literacką zdobył kilka nagród, m.in. Wojewódzkiej Rady Narodowej w Bydgoszczy (1969), im. Stanisława Piętaka (1972) i Prezydenta Bydgoszczy (1995). Odznaczony był Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką TKKŚ, odznakami: „Zasłużony Działacz Kultury”, „Bydgoszcz Zasłużonemu Obywatelowi”, „Za szczególne zasługi dla rozwoju województwa bydgoskiego”. Zmarł po długiej i ciężkiej chorobie 30 marca  1997 r.

   W kościele parafialnym w Opsie od lipca 2007 r. – tablica pamięci.

   spoczywa na cmentarzu Nowofarnym, ul. Artyleryjska 10

prof. dr hab. nauk humanistycznych, historyk

   Urodził się 14 lipca 1932 r. w Warszawie. Ukończył historię na Uniwersytecie Wrocławskim w 1955 r. Tam się doktoryzował w 1960 r. i uzyskał habilitacje w 1991 r., prof. nadzw. został mianowany w 1994 r. Po ukończeniu studiów historycznych pracował w Zakłdzie Narodowym im. Ossolińskich. W okresie 1955-1962 kolejno asystent, st. asystent i adiunkt w Katedrze Historii Powszechnej i Polski XVI-XVI1I wieku Uniwersytetu Wrocławskiego. W latach 1961-1967 adiunkt w Zakładzie Historii Polski WSP w Opolu, a następnie przez jeden rok adiunkt, kierownik Pracowni Regionalnej Bydgoskiego Towarzystwa Naukowego. W latach 1968-1975 kolejno bibliotekarz, st. bibliotekarz, kustosz i kierownik Działu Zbiorów Specjalnych Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Bydgoszczy.

   W latach 1975-1988 adiunkt w Zakładzie Bibliotekoznawstwa i Informacji Naukowej WSP w Bydgoszczy. W okresie 1988-1990 adiunkt w Zakładzie Historii Powszechnej i Polski do XVIII wieku, a w latach 1990-1994 kierownik Zakładu Historii Starożytnej i Średniowiecznej i jednocześnie kierownik Studium Bibliotekoznawstwa i Informacji Naukowej WSP w Zielonej Górze (obecnie Uniwersytet Zielonogórski). Od 1994 roku prof. nadzw. Akademii Bydgoskiej (obecnie Uniwersytet Kazimierza Wielkiego) W latach 1999-2002 – kierownik Katedry Informacji Naukowej i Bibliotekoznastwa tejże uczelni. W Akademii Muzycznej im. F. Nowowiejskiego w Bydgoszczy wykładał historię kultury, estetykę i socjologię muzyki. Uczestnik licznych konferencji naukowych organizowanych w kraju i za granicą. Na wielu z nich wygłaszał referaty, także w języku niemieckim. Do końca lutego 2007 r. wykładał historię kultury i estetykę w Wyższej Szkole Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi (Wydział Zamiejscowy w Bydgoszczy).  Wypromował 180 magistrów i 2 doktorów.

   Ogłosił drukiem ok. 200 pozycji naukowych i popularno-naukowych. Do najważniejszych należą: „Wybrane zagadnienia wydawnicze. Edytorstwo naukowe i ruch wydawniczy”, Bydgoszcz 1985; „Rzeczpospolita Polska a Prusy Książęce w latach 1598-1621. Sprawa sukcesji brandenburskiej” (współautor, Warszawa 1988); „Historia Bydgoszczy, t. 1, do roku 1920” (współautor, Warszawa – Poznań 1991); „Dzieje Bydgoszczy do roku 1806”, (praca habilitacyjna, Zielona Góra 1992). Autor licznych opracowań historycznych poświęconych Bydgoszczy. Wiele z nich ukazało się w „Kalendarzu Bydgoskim” wydawanym przez Towarzystwo Miłośników Miasta Bydgoszczy, którego był aktywnym członkiem.

   Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim OOP i wyróżniony odznakami honorowymi „Za zasługi dla miasta Bydgoszczy”, „Zasłużony działacz kultury”, „Zasłużony dla Ligi Ochrony Przyrody”. Laureat indywidualnej nagrody III stopnia Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki oraz nagród Stowarzyszenia Autorów Polskich i Wydawnictwa „Epoka”. Zmarł 3 sierpnia 2007 r.

spoczywa na cmentarzu Komunalnym, ul. Wiślana 20

nauczyciel historii, społecznik, lokalny patriota

  Urodził się 18 grudnia 1970 r. w Bydgoszczy. Ukończył historię na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Od 1995 r. był nauczycielem historii w III Liceum Ogólnokształcącym w Bydgoszczy. Wychował wielu finalistów ogólnopolskich olimpiad historycznych. Zainicjował, między innymi, Ogólnopolski Konkurs Wiedzy o Kujawach i Konkurs Wiedzy o Kanale Bydgoskim.

   Jego dziełem było powołanie pierwszego w Polsce Muzeum Wolności i Solidarności, a także Muzeum Kanału Bydgoskiego – 2007 r. Był kustoszem obydwu placówek, które cieszyły się uznaniem mieszkańców miasta. Nie krył, że tego otwarcie muzeum było spełnieniem jego marzeń. Od 2008 r. Muzeum Kanału Bydgoskiego nosi imię założyciela. Wiceprezes Komitetu Odbudowy Zachodniej Pierzei na Starym Rynku, równocześnie działał w społecznym komitecie budowy pomnika Kazimierza Wielkiego.
Z okazji 88. rocznicy powrotu Bydgoszczy do Macierzy wraz ze swymi podopiecznymi zorganizował happening uliczny – gazeciarze w strojach z epoki rozdawali przechodniom reprint specjalnego numeru „Dziennika Bydgoskiego”.

   Był członkiem zarządu Fundacji „Ocalić Pamięć” oraz Towarzystwa Miłośników Miasta Bydgoszczy. Utrzymywał też stały kontakt z Polakami mieszkającymi w krajach nadbałtyckich. Pisał w roczniku naukowym „Zeszyty Historyczne Muzeum Wolności i Solidarnośći” i w ogólnopolskim miesięczniku „Świat Inflant”. Kilka tygodni przed śmiercią zaczął prowadzić bloga 1346bydgoszcz.blogspot.com, na którym pisał o historii i współczesnych problemach Bydgoszczy.

   Odznaczony przez Radę Miasta Bydgoszczy Medalem Kazimierza Wielkiego. Wybrany przez czytelników „Expressu Bydgoskiego” tytułem „Człowieka Roku 2006″. Za pasję przywracania miastu jego pamięci „Gazeta Wyborcza” nominowała go w do tytułu „Bydgoszczanin Roku 2008”. Zmarł nagle 3 lutego 2008 r.

   W 2009 r. Rada Miasta Bydgoszczy nadała nazwę Bulwar Sebastiana Malinowskiego, północnej części bulwaru Kanału Bydgoskiego, między ul. Bronikowskiego a Wrocławską

spoczywa na cmentarzu Starofarnym, ul. Grunwaldzka 15

aktor, reżyser teatralny i radiowy

   Urodził się 29 marca 1920 r. w Bydgoszczy. Był absolwentem Gimnazjum Kupieckiego i bydgoskiej Szkoły Dramatycznej. Edukację aktorską zakończył egzaminem państwowym, złożonym w PWST w Łodzi przed komisją, której przewodniczył Leon Schiller.

   Przez 35 lat związany z Teatrem Polskim, założyciel sceny studyjnej (1957). W Teatrze Propozycji i na Scenie Klubowej promował współczesną literaturę dramatyczną. Grał role amantów i bohaterów romantycznych, nie stronił od komedii i groteski. Wielbiciel i znawca dramaturgii Witkacego. Twórca Sceny Studyjnej ZASP i Sceny Klubowej, współtwórca Teatru Propozycji oraz Tygodni Kultury Chrześcijańskiej w Bydgoszczy. Z Teatrem Polskim w Bydgoszczy związany był blisko 35 lat, pracował także na scenach teatrów: Szczecina, Koszalina, Poznania i Torunia. Od 1959 r. zajmował się również reżyserią, zrealizował m.in. dramaty Witkacego: W małym Dworku, Matka, Sonata Belzebuba, Oni. Reżyserował także sztuki T. Różewicza, T. Rittnera, W. Gibsona i Sofoklesa. Był wszechstronnym aktorem, grywał amantów i bohaterów romantycznych, nie stronił od komedii, dobrze czuł się w grotesce, występował także w spektaklach dla dzieci. Wykreował 170 postaci m.in.: Dziennikarza w Weselu St. Wyspiańskiego, Rodiona Nikołajewicza w Staromodnej komedii A. Arbuzowa, Pana Straussa w Palaczu zwłok L. Fuksa.

   Był laureatem wielu nagród i wyróżnień, m.in. dwóch Złotych Masek (2001), odznaczony został m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł 27 grudnia 1994 r.

   Od 2000 r. Teatr Polski w Bydgoszczy nosi imię Hieronima Konieczki.

spoczywa na cmentarzu Nowofarnym, ul. Artyleryjska 10