prof. dr hab. nauk medycznych, kardiolog
Urodził się 11 września 1943 r. w Rymowicze, na Wileńszczyźnie. Maturę zdał w Liceum im. J. Kasprowicza w Inowrocławiu. Studiował medycynę w Poznaniu (1961 – 1967) i tam uzyskał dyplom lekarza w 1967 r. W 1973 r. uzyskał I stopień specjalizacji z chorób wewnętrznych, a w 1977 r. II stopień z chorób wewnętrznych. Doktoryzował się w 1988 r. w Akademii Medycznej im. L Rydygiera w Bydgoszczy – pracą: Późne potencjały komorowe w zawale serca i ich znaczenie prognostyczne, 1988. W 1998 r. habilitował się, w Akademii Medycznej w Bydgoszczy.
W latach 1970-73 był zatrudniony w Szpitalu Ogólnym nr 1, Oddział III Wewnętrzny w Bydgoszczy, następnie od 1973 – 1977 r. w Szpitalu Ogólnym nr 1, Oddział III Wewnętrzny Akademii Medycznej w Gdańsku, Filia w Bydgoszczy. W tym czasie zorganizował pierwszy nadzór kardiologiczny w regionie Oddziału Intensywnej Opieki Kardiologicznej w Klinice kierowanej przez prof. E. Nartowicza. W latach 1978-1992 był asystentem Katedry i Kliniki Kardiologii i Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej w Bydgoszczy. Ponadto w latach 1967-86 był lekarzem kadry narodowej wioślarzy, którzy w Bydgoszczy mieli ośrodek przygotowań olimpijskich, również opiekował się wioślarzami WKS „Zawisza”.
Od 1992 r. był ordynatorem Oddziału Kardiologiczno-Internistycznego Szpitala Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Bydgoszczy, gdzie po objęciu obowiązków ordynatora w Szpitalu MSWiA zorganizował ogólnopolską konferencję naukową o postępach w kardiologii. Na swoim oddziale stworzył nadzór kardiologiczny, zmieniając jego profil na internistyczno – kardiologiczny. Prof. P. Burduk ponadto był konsultantem wojewódzkim w zakresie kardiologii, 1999-2003 i w zakresie interny, 2002-2003. W ostatnich latach życia kierował Katedrą i Zakładem Promocji Zdrowia AMB, a wiosną 2003 r. otrzymał nominację na stanowisko profesora nadzwyczajnego.
Zainteresowanie chorobami serca prof. P. Burduka dało znać o sobie jeszcze przed ukończeniem specjalizacji z chorób wewnętrznych, gdy w połowie lat siedemdziesiątych odbył pierwsze szkolenie w Instytucie Kardiologii. Od tamtego czasu zajmował się prowadzeniem intensywnego leczenia kardiologicznego, jak wszczepianiem i prowadzeniem chorych z stymulatorami serca. Współuczestniczył w odkryciu antyoksydacyjnego efektu morfiny. Prace na ten temat wygłaszał na kongresach w Waszyngtonie, Jerozolimie, Sztokholmie, Genewie, Florencji i Wiedniu gdzie spotkały się z dużym zainteresowaniem. Ostatecznym ich plonem była przygotowana i obroniona w 1999 r. rozprawa habilitacyjna – Wpływ morfiny i NLA II na wykładniki stresu oksydatywnego oraz parametry kliniczne w zawale serca i chorobie wieńcowej niestabilnej. Prof. P. Burduk organizował międzynarodowe sympozja i zjazdy kardiologiczne, uczestniczył w międzynarodowych programach badawczych, m.in. „OASIS2”, „CURE” kierowanych przez prof. Salima Yusufa z Kanady.
Prof. P. Burduk opublikował: jako autor i współautor 103 prac naukowych, w tym 5 publikowanych w czasopismach zagranicznych, 25 zagranicznych referatów zjazdowych „Wpływ morfiny i NLA II na wykładniki stresu oksydatywnego oraz parametry kliniczne w zawale serca i chorobie wieńcowej niestabilnej”, „The streptokinase influence on malondialdehyde concentration and superoxide dismutase activity among patients with recent myocardial infarction” Cardiovasc. Drug. Ther. 1997 (współautor), „Zaburzenia elektrolitowe u chorych z wypadaniem płatków zastawki mitralnej” Probl. Lek. 1998 (współautor), „Późne potencjały komorowe i wydłużenie odstępów QT u chorych z wypadaniem płatków zastawki mitralnej” Probl. Lek. 1998 (współautor).
Prof. P. Burduk był członkiem wielu towarzystw, m.in.: Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, Towarzystwa Internistów Polskich, Polskiego Towarzystwo Kardiologicznego, Polskiego Związku Towarzystw Wioślarskich. W latach 1986-88 był członkiem Prezydium Bydgosko-Pilskiej Izby Lekarskiej, od 2001 członek Prezydium Bydgoskiej Izby Lekarskiej.
Naukowe i dydaktyczne osiągnięcia prof. P. Burduka zostały docenione i wyróżnione odznaczeniami państwowymi, nagrodami rektorskimi oraz medalami władz miasta Bydgoszczy. Prof. dr hab. P. Burduka był odznaczony: dwukrotnie Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem „Za Zasługi dla Miasta Bydgoszczy”. Nagrodą rektora Akademii Medycznej w Bydgoszczy III stopnia za osiągnięcia dydaktyczne, 1985, 1986. Zmarł 29 lipca 2003 r.
spoczywa w kwaterze 3
organista, dyrygent chórów, księgarz
Urodził się 13 grudnia 1924 r. w Lubaszu, w powiecie czarnkowsko-trzcianeckim, w woj. wielkopolskim. Syn Franciszka i Pelagii z domu Filona. Naukę gry na organach rozpoczął i ukończył pod czujnym okiem organisty i pedagoga Franciszka Templina w 1953 r., w Średniej Szkole Muzycznej przy ul. Gdańskiej 71. Już podczas nauki zastępował swego mistrza w grze na organach w kościele pw. św. Wojciecha na Okolu. Grywał również w swojej rodzinnej wsi Lubaszu, w kościele pw. Matki Bożej Królowej Rodziny.
Skromny i pracowity J. Buśko, w razie choroby Engelberta Mulorza grał na organach w bydgoskiej farze, a także w innych bydgoskich kościołach. Przez kilka lat pełnił funkcję organisty w kościele pw. św. Antoniego z Padwy na Czyżkówku. W tej parafii był również nauczycielem śpiewu i dyrygentem dużego chóru kościelnego pw. „Świętego Grzegorza”, w którym w 1953 r. śpiewało 28 kobiet i 31 mężczyzn. Sprawdził się również jako dyrygent chóru „Moniuszko”. Zespół przejął po Bronisławie Dahlke w 1963 r., ten mieszany chór liczył wówczas ok. 80 członków. Z uwagi na brak chętnych do śpiewu chór zawiesił swoją działalność z końcem 1973 r.
Jan Buśko zasiadł przy organach w kościele pw. Świętej Trójcy w listopadzie w 1953 r. po mistrzu Franciszku Masłowskim. Niełatwo było grać po organowym wirtuozie, ale Buśko doskonale sobie poradził. Skromna pensja organisty zmusiła Jana Buśkę do podjęcia w 1966 r. pracy w niepełnym wymiarze godzin w Księgarni Muzycznej przy ul. Dworcowej 14. W 1973 r. z przyczyn materialnych musiał całkowicie zrezygnować z pracy jako organista. Na pełnym etacie w księgarni pracował od 1973 r., a kierownictwo księgarni objął w 1976 r. W księgarni pracował do emerytury w 1989 r.
Za zasługi w pracy Jan Buśko został odznaczony w 1984 r. medalem „Zasłużony dla miasta Bydgoszczy”. Zmarł 10 marca 1996 r.
spoczywa w kwaterze 1
dziennikarz, członek TMMB
Urodził się 19 grudnia 1913 r. w Bydgoszczy. We wrześniu 1939 r. walczył nad Bzurą, brał udział w obronie Warszawy. Zaraz po wojnie w 1945 r. jako jeden z pierwszych stanął do pracy w swoim pierwotnym zawodzie – zecera. Przez wiele lat, pracował jako drukarz, był również kierownikiem drukarni „Zryw” i dyrektorem technicznym drukarni „Prasa Demokratyczna” (później RSW „Prasa”). Od 1954 r. poświęcił się pracy dziennikarskiej w redakcji „Ilustrowanego Kuriera Polskiego”. K. Brakowski był publicystą, którego interesowały szczególnie problemy usług rzemieślniczych oraz zagadnienia dotyczące postępu technicznego, racjonalizacji i wynalazczości.
K. Brakowski pełnił funkcję przewodniczącego komisji propagandy przy Wojewódzkim Komitecie Stronnictwa Demokratycznego, był działaczem Komitetu Osiedlowego FJN i organizacji rzemieślniczych. Działał w Towarzystwie Miłośników Miasta Bydgoszczy – przewodniczący Sekcji Wydawniczej towarzystwa. Przez wiele lat był redaktorem „Kalendarza Bydgoskiego” i „Kroniki Bydgoskiej”. Ostatnie lata swego życia poświęcił zbieraniu kronikarskich zapisków do „Kalendarza Bydgoskiego” i „Kroniki Bydgoskiej”.
Odznaczony był Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem 10-lecia Polski Ludowej, Odznaką Tysiąclecia Państwa Polskiego, srebrną odznaką „Zasłużonego działacza Związku Zawodowego Pracowników Książki, Prasy, Radia i Telewizji”, Honorową Odznaką Rzemiosła woj. bydgoskiego oraz odznaką „Bydgoszcz Zasłużonemu Obywatelowi”. Zmarł 25 listopada 1976 r.
spoczywa w kwaterze 20
grafik, plastyk, pedagog
Urodził się 25 września 1925 r. w Wągrowcu, syn Wincentego, urzędnika, i Kazimiery Jagodzińskiej, nauczycielki. W 1928 r. zamieszkał w Krotoszynie, gdzie ukończył w 1939 r. Szkołę Ćwiczeń przy Państwowym Seminarium Nauczycielskim.
Po wybuchu II wojny światowej był ewakuowany razem z innymi urzędniczymi rodzinami do Kołomyi, skąd powrócili w połowie 1940 r. do Krotoszyna. W czasie okupacji zatrudniony był jako pracownik rolny w Kromolicach k. Krotoszyna, a później jako robotnik w Fabryce Kafli w Krotoszynie. Również w Krotoszynie, w styczniu 1946 r. ukończył Gimnazjum im. H. Kołłątaja; tam następnie podjął naukę w Liceum Pedagogicznym, którą ukończył w grudniu 1947 r. w Liceum Pedagogicznym w Brzegu n. Odrą. W październiku 1947 r. zdał egzaminy do Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Poznaniu, gdzie od stycznia 1948 r. rozpoczął studia. W 1951 r. uzyskał absolutorium na Wydziale Grafiki u prof. prof. Wronieckiego, K. Mondrala, H. Polańskiego i F. Burkiewicza; dyplom zdobył w 1971 r. w poznańskiej uczelni z projektowania graficznego u prof. Waldemara Świerzego.
Po ukończeniu studiów w 1951 r. pracował początkowo jako nauczyciel wychowania plastycznego w Technikum Łączności i Technikum Gospodarczym w Poznaniu. Od 1952 r. związał się z Technikum Poligraficzno-Księgarskim im. J. Lelewela, gdzie pracował jako pedagog do przejścia na emeryturę w 1985 r. Na kierunku poligraficznym uczył grafiki użytkowej, a na kierunku księgarskim uczył grafiki i reklamy książki. Autor skryptu pt. „Wybrane wiadomości z historii sztuki. Materiały pomocnicze dla uczniów techników księgarskich…” (1958 r.).
Grafikę artystyczną uprawiał od lat 50. do ok. 1965 r., wykonując najwięcej prac w technice linorytu i drzeworytu oraz w znacznie mniejszym stopniu w suchorycie, akwaforcie i akwatincie. Obok realistycznie potraktowanych widoków miejskich i krajobrazów z różnych okolic Polski, w innych pracach mocno upraszczał i syntetyzował formę; operując, zwłaszcza w linorytach, szerokimi i miękkimi płaszczyznami bieli i czerni. Wśród grafik Bonowskiego wymienić można: linoryty – Nad jeziorem, Martwa natura, Poznań-Zagórze, Domki, Przedstawienie kukiełkowe, Gdy zakwitną kasztany, Rybak; drzeworyty – Motyw znad Warty, Ratusz w Sulmierzycach (zbiory MNP), RZS Łukaszewo (zbiory MNP) i Topole znad Warty (zbiory MNP); suchoryt Kościół św. Andrzeja Boboli w Krotoszynie; suchoryt z akwatintą Chłopczyk; akwafortę Uliczka w Zdunach (zbiory MNP). Uprawiał rysunek piórkiem, z których część reprodukowana była w rubryce „Głosu Wielkopolskiego” – Ze szkicownika po Wielkopolsce.
W zakresie grafiki użytkowej wiele prac wykonał na rzecz szkoły, w której uczył, m.in. dekoracje okolicznościowe, dyplomy, zaproszenia, okładki jubileuszowych wydawnictw szkolnych i albumy. Ponadto zaprojektował kilka okładek dla „Wydawnictwa Poznańskiego”, np. Siostra Carrie T. Dreisera (Poznań, 1959), Wychowujemy wszyscy. Pogadanki radiowe… (Poznań, 1961), oraz ilustracje do książki: „Zarys dziejów książki i księgarstwa” C. Ożarzewskiego (Poznań, 1965).
A. Bonowski brał udział w około 40 wystawach okręgowych oraz w 10 wystawach indywidualnych: w Poznaniu – 1956, 1959, 1975, 1980; w Lesznie – 1957; w Tucholi – 1979, 1982, 1987; w Gnieźnie- 1988. Jego prace znajdują się w wielu krajowych muzeach m.in. w Muzeum Narodowym w Poznaniu, kolekcjach prywatnych i zagranicą m.in.: Włochy, Portugalia, Niemcy. Bonowski był od 1952 r. członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków Okręgu Poznańskiego – Sekcja Grafiki. Zmarł 3 września 1997 r. w Poznaniu.
spoczywa wraz z teściami Teodozją i Józefem Darownymi.
spoczywa w kwaterze 9
proboszcz parafii Matki Boskiej Nieustającej Pomocy
Urodził się 28 maja 1905 r. w Gębicach, pow. mogileński, z rodziców Jana i Eleonory z domu Wegner. Szkołę powszechna ukończył w Gębicach, a w 1925 r. złożył egzamin dojrzałości w gimnazjum klasycznym w Trzemesznie. Studiował w Arcybiskupim Seminarium Duchownym w Poznaniu. Święcenia kapłańskie otrzymał w poznańskiej bazylice archikatedralnej w dniu 14 czerwcu 1930 r. Swą posługę kapłańską od początku pełnił w Bydgoszczy. Najpierw jako wikariusz przy kościele farnym, później przy parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa. Tu też pełnił służbę, gdy wybuchła wojna.
Proboszcz parafii, a zarazem dziekan miasta Bydgoszczy, ks. Kazimierz Stepczyński, został zamordowany przez hitlerowców w pierwszych dniach okupacji. Jego obowiązki – częstokroć ryzykując życiem czy doznając szykan – przejął ks. Cz. Rólski pełnił je do zakończenia wojny. We wrześniu 1946 r. objął zarząd szwederowskiej parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy. W zaledwie rok udało mu się cały kościół odnowić z zewnątrz i od wewnątrz. Zainstalowano w nim oświetlenie elektryczne i nowe elementy dekoracyjne. Dzięki tej pracy już w czerwcu 1947 r. kościół był gotowy na konsekrację dokonaną przez biskupa Lucjana Bernackiego. W 1968 r. Prymas Polski kard. Stefan Wyszyński mianował ks. Cz. Rólskiego wicedziekanem dekanatu bydgoskiego II. Zmarł 23 maja 1972 r. na zawał serca, po odprawieniu mszy św. w cmentarnej kaplicy przy ul. Kossaka.
spoczywa w kwaterze 12
archeolog, dyrektor Muzeum Okręgowego im. L. Wyczółkowskiego
Urodził się 22 lipca 1932 r. w Radzionkowie, woj. katowickim. Syn Franciszka i Józefiny z Woźniaków. W 1939 r. rodzina Potemskich przeniosła się do Częstochowy. W tym też mieście ukończył w 1950 r. liceum im. R. Traugutta. W latach 1950 – 1953 studiował kulture materialną na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, uzyskując tytuł technika historii kultury materialnej. Jednocześnie pracował w poznańskim Muzeum Archeologicznym, później zaś w tamtejszym Instytucie Historii Kultury Materialnej Polskiej Akademii Nauk.
W 1953 r. osiadł w Bydgoszczy, gdzie objął posadę kierownika działu archeologicznego w tutejszym muzeum. Z placówką tą związał się na całe życie. Pracując zawodowo, kontynuował eksternistycznie studia w Poznaniu. Tytuł magistra historii kultury materialnej uzyskał 7 VII 1959 r.
W 1954 r. należał do członków-założycieli bydgoskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Archeologicznego. Następnie – od 1966 do 1981 roku – był jego prezesem. Trzydzieści z górą lat pracy zawodowej Czesława Potemskiego to m.in. prace badawcze i zabezpieczające na ponad 50 stanowiskach archeologicznych województwa bydgoskiego, prowadzone przezeń w latach 1954 – 1978. Opublikował ponad 200 samodzielnych i zespołowych opracowań naukowych, poświęconych dziejom i zabytkom kultury materialnej Bydgoszczy, powiatu i województwa.
Pasjonat archeologii, całym sercem oddawał się propagowaniu tej nauki, upowszechnianiu dokonanych odkryć, popularyzacji dziejów ziemi bydgoskiej. Wygłosił ponad trzysta referatów i pogadanek, opublikował niezliczone ilości artykułów prasowych, opracował katalogi i scenariusze 25 wystaw o tematyce archeologicznej.
W 1981 r. Czesław Potemski początkowo został kustoszem i zastępcą dyrektora, a w 1982 r. – dyrektorem Muzeum Okręgowego w Bydgoszczy. Pełnił tę funkcję do połowy 1985 roku, kiedy to zdecydował się przejść na rentę.
Odznaczony był Srebrnym Krzyżem Zasługi (1976), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1985) oraz wieloma medalami i odznaczeniami, m.in. „Zasłużony dla archeologii polskiej”, „Bydgoszcz – Zasłużonemu Obywatelowi” (1974). Zmarł 12 maja 1986 r.
artysta plastyk
Urodził się 30 stycznia 1897 r. w rodzinie rzemieślniczej, syn Teofila – szewca i Antoniny z Relków. Po ukończeniu Szkoły Ludowej, kontynuował naukę w Państwowej Szkole Przemysłu Artystycznego w Bydgoszczy. Jako młody chłopak, artysta walczył z bronią w ręku. W 1916 r. wcielony został do wojska niemieckiego i walczył na froncie zachodnim. Trafił tam do niewoli. Dwa lata później wstąpił na ochotnika do armii gen. J. Hallera, z którą z Francji powrócił do kraju. Brał także udział w wojnie polsko – bolszewickiej.
Lubił malować kwiaty, akty kobiece, martwe natury i architekturę miast, głównie pomorskich. Jednak najchętniej portretował Bydgoszcz. Dzięki jego obserwacjom i wędrówkom ze sztalugami utrwalone zostały i ocalone od zapomnienia najbardziej malownicze, często nieistniejące już zakątki Bydgoszczy np. bydgoska „Wenecja”. Malował bydgoskie zakątki w różnych porach dnia i nocy. Jego rysunki, akwarele i prace olejne wielokrotnie były nagradzane i prezentowane na wystawach w całym kraju i nie tylko. Był artystą niezwykle wszechstronnym. Od 1926 r. swoje prace wystawiał w Muzeum Miejskim. Dwukrotnie, w 1958 i 1969 r., muzeum urządziło wystawę jego prac. Działał aktywnie w Związku Artystów Plastyków. Wiele z prac Gajewskiego znajduje się w zbiorach Muzeum im. Wyczółkowskiego w Bydgoszczy.
Za odwagę na polu walki F. Gajewski otrzymał Order Virtuti Militari V klasy. Natomiast miasto uhonorowało go odznaką „Bydgoszcz zasłużonemu Obywatelowi”. Zmarł 17 kwietnia 1969 r.
Imieniem zasłużonego dla kultury regionu artysty nazwana została jedna z ulic na Glinkach.
spoczywa w kwaterze 3
artysta rzeźbiarz
Urodził się 30 maja 1902 r. w Bydgoszczy, syn Teofila – szewca i Antoniny z Relków. Młodszy brat znanego bydgoskiego malarza, Franciszka Gajewskiego. Do szkoły podstawowej uczęszczał w Bydgoszczy. W wieku 15 lat wstąpił do skautingu. Czynnie uczestniczył w pracy instruktorskiej. Po wybuchu Powstania Wielkopolskiego, działał w konspiracji – uczestniczył w akcjach zdobywania broni. Ułatwiał młodzieży bydgoskiej przedostawanie się do wojsk powstańczych.
W latach 1920 – 1923 uczył się w bydgoskiej szkole Przemysłu Artystycznego. Jego mistrzami byli: J. Wysocki i F. Giecewicz – artyści rzeźbiarze. Służbę wojskową odbył w latach 1924 – 1925 w 8 Pułku Strzelców Konnych w Chełmnie. Po powrocie z wojska wraz z Piotrem Trieblerem prowadzili pracownię rzeźbiarsko-kamieniarską przy ul. Królowej Jadwigi 13. T. Gajewski był aktywnym działaczem i organizatorem bydgoskiego ruchu plastycznego. W 1932 r. należał do grona założycieli Grupy Plastyków Pomorskich. Należął również do Rady Artystyczno-Kulturalnej w Bydgoszczy.
T. Gajewski wykonywał plakiety w brązie, kompozycje w drewnie, marmurze i w gipsie, jak „Głowa Chrystusa”, popiersie J. Piłsudskiego, Judasza, Fauna. Był twórcą pomników: „Dobry Pasterz”, „Serce Jezusa”, Krzyża (1935) na Szwederowie, Poległych Polaków w St. Hilaire le Grand we Francji. Wykonał pomnik nagrobny Idziego Świtały na Cmentarzu Nowofarnym.
Na placu Poznańskim wzniesiono w 1932 r. figurę Pana Jezusa wykutą z szydłowieckiego piaskowca. Całość zaprojektował znany tandem Piotr Triebler i Teodor Gajewski. Figura miała 2 metry wysokości, stała na cokole, który miał 4 metry. Kamień węgielny położono 30 marca 1930 r., poświęcenie odbyło się 2 października 1932 r. Na cokole widniał napis: „Najświętszemu Sercu Pana Jezusa – Bydgoszcz Wyzwolona”. Był to trochę pomnik, trochę „figura przydrożna”. Pomnik został zniszczony w pierwszych dniach okupacji w 1939 r. przez Niemców. Po wielu latach z inicjatywy TMMB została wykonana rekonstrukcja pomnika przez Marka Ronę, na podstawie archiwalnych zdjęć. Pomnik ustawiono przy ul. Seminaryjnej, odsłonięty został 24 czerwca 2010 r.
Niektóre rzeźby T. Gajewskiego znajdują się w zbiorach Muzeum Okręgowego im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy. Wiele jego prac jest w prywatnych kolekcjach, min. w Bydgoszczy, Gnieźnie, Poznaniu, Szczecinie i Warszawie. Zmarł 7 października 1948 r.
spoczywa w kwaterze 3
proboszcz parafii pw. św Józefa w latach 1946 – 1960
Urodzony 4 VIII 1892 r. w Wilnie. Wcześnie stracił rodziców. Wychowaniem jego i trojga rodzeństwa zajmowała się ciotka Paulina Łozowska. Uczęszczał do szkół w swoim mieście rodzinnym, zarabiając jednocześnie jako goniec na utrzymanie swoje i rodzeństwa.
Po ukończeniu szkoły średniej wstąpił do Seminarium Duchownego w Wilnie. Święcenia kapłańskie otrzymał w Petersburgu. Wrócił do Wilna i objął stanowisko prefekta w męskim gimnazjum im. Zygmunta Augusta, licznie uczęszczanego i słynnego z wysokiego poziomu naukowego. Był „urodzonym” prefektem i duszpasterzem młodzieży. Swoich podopiecznych kształtował w miłości Boga i Ojczyzny. Razem z młodzieżą przeżywał czasy „górne i chmurne”.
Pragnąc pogłębić swoją wiedzę teologiczną, udał się na wyższe studia teologiczne do Lublina. Na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim uzyskał stopień naukowy licencjata prawa kanonicznego i nauk społecznych.
W 1945 r. opuszcza Wilno jako repatriant. Do Bydgoszczy przybywa w 1946 roku. Władza Duchowna powierzyła mu nowo-erygowaną parafię p.w. św. Józefa w Bydgoszczy. Tu rozpoczyna się nowy okres jego życia – praca duszpasterska jako proboszcza parafii. Pierwszym jego zadaniem była zamiana zboru protestanckiego na świątynię katolicką. Wyposaża kościół w potrzebny sprzęt liturgiczny. Zdobi go polichromią, w łuku triumfalnym króluje wizerunek Matki Najświętszej. w otoczeniu Świętych polskich. Dla wygody parafian założył centralne ogrzewanie. Ks. Rynkiewicz był prawdziwym przyjacielem i doradcą swoich parafian. Kazania jego były proste, trafiające bezpośrednio do serc słuchaczy. Ks. Rynkiewicz pełnił obowiązki referenta dekanalnego śpiewu i muzyki kościelnej. Zmarł nagle 1 IV 1960 r. po krótkotrwałym pobycie w Szpitalu Miejski.
prof. dr hab., Rektor Akademii Techniczno-Rolniczej w latach 1993 – 1996 (obecnie U TP)
Urodził się 26 XI 1946 r. w Mrocznie, woj. kujawsko-pomorskie. W 1971 r. ukończył chemię na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę naukową w Akademii Techniczno-Rolniczej (ówczesnej WSI) na Wydziale Technologii Chemicznej (przemianowanej w 1985 r. na Wydział Technologii i Inżynierii Chemicznej), zajmując kolejno stanowiska asystenta i starszego asystenta (1971-79).
W macierzystej uczelni obronił w 1979 r. pracę doktorską „Badanie czułości spektralnej epoksyestrów podstawionych pochodnych kwasu cynamonowego”. Habilitację uzyskał w 1990 r. na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu na podstawie rozprawy „Monomeryczne i polimeryczne pochodne Różu bengalskiego. Synteza, fotochemia i charakterystyka spektroskopowa”.
W latach (1990-91), profesor nadzwyczajny (1991-2000). Od 1991 r. pełnił funkcję kierownika Katedry Fizykochemii i Technologii Związków Organicznych oraz Zakładu Chemii Fizycznej. W latach 1992-93 był prodziekanem ds. nauki Wydziału Technologii i Inżynierii Chemicznej. W 1993 r. został wybrany rektorem ATR i pełnił tę funkcję przez 3-letnią kadencję.
Staż naukowy odbył w Centrum Badań Fotochemicznych Uniwersytetu Stanowego w Bowling Green w stanie Ohio (USA) oraz w Karolinska Intitutet w Sztokholmie. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Chemicznego, Amerykańskiego Towarzystwa Chemicznego oraz Europejskiego Towarzystwa Fotochemicznego (w latach 1994-1998 członek Europejskiego Komitetu Wykonawczego).
Opublikował około 220 prac naukowych z zakresu chemii fizycznej i fotochemii w czasopismach krajowych i zagranicznych oraz materiałach konferencyjnych. Wypromował 4 doktorów, recenzował 3 rozprawy doktorskie i 2 habilitacyjne.
Za osiągnięcia naukowe został wyróżniony 4 indywidualnymi nagrodami Ministra Edukacji Narodowej oraz doroczną nagrodą Polskiego Towarzystwa Chemicznego. Zmarł 9 V 2010 r.